گذشتِ زمان این مدلیه یروز تمومِ چیزایی که دوسشون داری از چشمت میوفتن ولی عوضش عاشقِ تموم چیزایی میشی که یه روز ازشون متنفر بودی.

بعد از یه‌‌مدت فهمیدنِ این‌ که هیچ فرقی با بقیه واسش نداری مثل یه سیلی میمونه که ساعت 4 صبح تو اوجِ خواب بت می‌زنن.

هی میگیم میگذره میگذره ولی سوال اینجاست که وقتی گذشت چی ازمون باقی میمونه ؟

؛

گفت ما اونقدر ساده‌ایم که اینقدر میبخشیمش که دیگه باورش میشه که هرکاری بکنه میبخشیمش باز و اگر یه بار نبخشیمش، دیگه جای معذرت خواهی، ازمون شاکی هم میشه

وقتی کسی و دوست داری و از دستش میدی، شاید بتونی بعدش با کسی باشی ولی همیشه یه گوشه ی ذهنت کنارِ همه اتفاقای خوبِ زندگیت فقط اونو کنار خودت تجسم میکنی یا موقع اعصاب خوردیات وقتی به آرامش احتیاج داری کسی جز اون نمیاد تو ذهنت...

یادِ آن شب که دلش را به دلم داد بخیر؛)

احمق بودن، حاصلِ مدت فراوانی عاشقی کردن یک طرفه است .

کلی حرف دارم واسه گفتن ولی یادم نیس .

خاطره ها میبرنم عقب هی .

بزرگ‌ترین دوراهی اونجاست که با احساساتت زندگی کنی ضربه می‌خوری، با منطقت زندگی کنی حسرتش می‌مونه به دلت .

رفتنت را خیالى نیست فقط مانده ام چگونه در چشمانى به آن زلالى جا داده بودى آن همه دروغ را !