ی مرگ بدهکارم ی خوشبختی طلبکار

جسمم یه عمر کفنِ روحم بود تو تابوتِ تخت.

‏من بسیار آدمِ «دیگه دوسش ندارم»ای هستم، با یه عالمه احساس توی قلبم.

‌دنبال زخمی تازه میگشت تا درد کهنه‌اش را از یاد ببرد.

که یادم نماند آخر قصه را

زخما یادگاری میشن دردا تجربه .

شلوغ اما بی کس!

_

مودم اینجوریه که وقتی دراز میکشم کلافه میشم، وقتی راه میرم خسته میشم، حرف میزنم عصبی میشم، حرف نمی زنم حوصلم سر میره، حوصله بیرونو ندارم از خونه موندنم خوشم نمیاد، و جداً توی کلافه ترین حالت ممکنم://

‏ما آدمها‌ پر از حسرتیم‌ برای آخرین بارهایی که فکرشو نمیکردیم قراره آخرین بار باش

من دقیقا این روزا دارم کلی آدم میبینم ولی بیشتر از هروقت دیگه ای احساس تنهایی میکنم

ولی ‏شایع خیلی قشنگ میگه: از چشم میفتی اگه در دسترسی.