؛

کسی چه می‌داند من امروز چند بار فروریختم، چند بار دلتنگ شدم، از دیدن کسی که فقط پیراهنش شبیه تو بود..

دلم خون بود. می‌خواستم حرف بزنم، درددل کنم، اما دهانم باز نمی‌شد.

من از خودم می‌پرسم چرا حقیقت باید ساده باشد. تجربه من کاملا خلاف این را به من یاد داده است، حقیقت تقریبا هیچ وقت ساده نیست، و اگر چیزی بیش از حد واضح و آشکار به نظر می‌رسد، اگر عملی به ظاهر از منطق ساده‌ای پیروی می‌کند، معمولا انگیزه‌های پیچیده‌ای پشت سر آن هست.

زندگی ادامه پیدا میکنه و زخم ها التیام می‌یابن و فراموش میشن ، اما عاملِ اون زخم ها ؟ هرگز.

-

تهش را برایتان بگویم : دنیا آمدیم تا سوگوار رفتگان باشیم.

درخت را ببین. قبل اینکه شاخه هایش زیبایی نور را لمس کند، ریشه هایش تاریکی را لمس کرده. برای رسیدن به نور باید از تاریکی ها گذر کرد.

بی تو دلتنگ‌ترین حادثه‌یِ قصه منم .

خودش مانده بود و خیالاتش؛

من از تو میمردم اما تو، زندگانی من بودی:)

آدما یه روز که مهمن میرن، و یه روز که دیگه مهم نیستن برمی‌گردن .