تنهاییم شبیه تنهاییِ ظهرهای بچگیم شده، وقتایی که همه می‌خوابیدن و من خوابم نمی‌برد، آدما بودن اما، نبودن‌ .

گفتنی‌هارانگفتیم‌ ، تاتَرك‌برداشتیم . . )!

من نیاز داشتم وقتی گفتم خداحافظ، تو بگی بمون، وقتی با تک کلمه جواب می‌دادم، بگی خوبی؟ وقتی احساس ناامیدی می‌کردم، بگی من هستم، وقتی غمگین می‌شدم، بگی دوست داشتنم رو یادت نره ولی خب نبودی هیچوقت اینطوری نبودی .

خواستَم شرحِ غمِ دل بنویسَم بِه قلَم؛آتشی در قَلم افتاد کِه طومار بِسوخت!

؛

"نمیتونم بهت قول بدم که همه مشکلاتتو حل میکنم، اما بهت قول میدم قرار نیست تنهایی باهاشون رو به رو بشی"اگه عکس بود.

بعضی چشما یه جوری لمست میکنن که هیچ دستی هیچوقت نتونسته.:)

ما به کسی که حالمان را اندکی بفهمد ، جانمان را میدهیم .

حس اژدهایی رو دارم که دستش سوخت ، فوت کرد .

-ونوس هم هیچ ماهی نداره ، درست مثل من .

یاد اون قسمت فرندز افتادم که ریچارد از مونیکا خواست برگردن به هم و مونیکا قبول نکرد و گفت: "جدا شدن از تو سخت ترین کاری بود که تو زندگیم مجبور به انجامش بودم و فکر نمیکنم بتونم یه بار دیگه از پسش بربیام. " دقیقا میفهمم مونیکا چی میگفت . . .

-