بدترین نوعِ درد دردیه که باعث میشه آدما عوض شن. بعدها با گذرِ زمان اون زخما به مراتب خوب میشن ولی آثارِ اون درد تا ابد همراهِ آدم میمونه :)

اون مرحله که کلِ احساساتت تویِ خنثی بودن خلاصه میشه خیلی عجیبه.

متاسفانه یه اخلاق بد من اینه که از هیچکس کمک نمیخوام‌، میرم وقتی همه‌ چی اوکی شد برمیگردم.

-

امروز یه قانون روانشناسی رو می‌خوندم که در عین ساده بودنش خیلی جالب بود؛ می‌گفت: چرا وقتی ماشینت جوش میاره، حرکت نمی‌کنی؟ کنار می‌زنی و می‌ایستی؟ چون ممکنه آتیش بگیره؛ و به خودت و دیگران صدمه بزنه! خودت هم همین‌طوری. وقتی جوش میاری، عصبی و عصبانی میشی. در این حال تخته‌گاز نرو. بزن کنار، ساکت باش، و هیچ نگو. وگرنه هم به خودت آسیب می‌زنی هم به اطرافیان.

من‌نیستم‌دیگه‌اون‌آدمِ‌قبلا.

صدای درونم آژیر پخش می‌کنه ، وضعیت روح و روانم اضطراریه.

متاسفانه جزئیاتی از آدم‌ها در ذهنم می‌ماند که حتی خودشان هم از آن بی‌خبرند. ذهن‌ِ من همیشه راهی برای شکنجه دادنم پیدا می‌کند‌.

-

با منی که وقتی یکی سرشو میزاره رو شونم نفسامو کوتاه تر میکنم که اذیت نشه از مهربون بودنت نگو .

و كاش عزيزم اگر به غم مبتلا شدي، پناهي هم داشته باشي:)

حرف است فراوان و دگر حوصله ای نیست ..