خیلی جالبه؛ فقط یکی میتونه از ته دل ناراحتمون کنه و فقط همون آدم میتونه از دلمون دراره، و جوری حالتو خوب کنه انگار هیچی نشده.

در دلم آرزوی مرگ کسی نیست ولی؛ هرکس که به تودل بست بیاید خبرش!

روی بومِ زندگی من ،تو قلم مویی هستی که هر لحظه را با شدیدترین و پر نشاط ترین ،عشق رنگ آمیزی میکنی :)

ببین من نمیگم دوسم داشته باش، فقط میگم چشماتو باز کن،ببین چقد برات تلاش کردم، ببین قید چه چیزایی رو برات زدم ، ببین چقد از خودم گذشتم، نگو نبودی ، من بودم، من همیشه همونجایی که ولم کردی بودم، تو ندیدی، تو نخواستی ببینی.

_

برای تو چه بگویم؟ بگویم بعد از مُردنم، اگر درختی بر مزار من بکاری، دلتنگی‌ام را به تو ثمره می‌دهد.

نوشته بود: دیگه انقدر دوسِت ندارم، که با اسم و فامیل کامل سیوت کردم.

میخواهم بروم دور، خیلی دور یک جایی که خودم را فراموش بکنم.

پنجره‌ای بودم پنجره‌ای بیهوده بر دیوار خرابه ای که هرگز کسی نفهمید به کدام طرفش نگاه کند.

تراپیست؟ نه مرسی بغلش هست؛))

زیبایی‌ماه؛

آن روز خواهد آمد . . آن روز مقدس که فراموشی و شادی همچون عسل غلیظ در کام انسان غمزده آب شود .