بهترین توصیف لانگ دیستنس همینه که علیرضا آذر میگه: ای که نزدیک‌تری از منِ دلتنگ به من بین ما نیست به جز فاصله‌ای اجباری!

میشه دستمو بگیری ببری یجای دور؟ یجایی که هیچکس مارو نشناسه، آهنگ گوش بدیم تو خیابونا و بخندیم، سیب زمینی آتیشی بخوریم، از خاطره های بچگیامون حرف بزنیم، زنگ خونه هارو بزنیم و فرار کنیم، من واقعا نیاز دارم کنارم باشی‌، میشه این فاصله لعنتیو تموم کنی و بیای؟:)

نمیدونم درک میکنی چی میگم یا نه،؟ولی مودم اینجوریه که یهو به خودم میام میبینم باز دارم برای چیزی که قبلا چند بار کامل پذیرفتم و کنار اومدم باهاش، غصه میخورم:)))

زیبایی‌ماه؛)

محمود درویش میگه که: چجوری میشه به شاخه‌ی شکسته فهموند که باد عذرخواهی کرده؟

دلش می‌خواست از اطرافیانش بپرسد : چه نیازی به رنج دادنِ من بود؟ چه چیزی از رنج دادنِ من ، نصیبِ شما شد؟

كسی که دم به ديقه مال اين و اون ميشه، ارزش ناراحتی نداره.

آدمیزاد ، تکیه گاه خوبی نیست.

-

راستش چیزی برای گفتن نیست‌ .

یک منطقه ای پشت جمجمه شما وجود داره که گاهی هم باید به اون پرداخته بشه.

انسان های پوچ تو خالی با دکور های زیاد.