آدما نمیتونن بدونِ بهونه آوردن زندگی کنن ؛

ولی فراموش نکنید : وقتی یکی داره تلاش میکنه خوشحالت کنه ، حتی اگه نتونه هم خیلی با ارزشه .

چیبگم زندگی کار خودشو میکنه .

آدما میشن همونی که فکر نمیکردی .

-

" پشت سر گذاشتن بحران‌های زندگی ، از دست دادن آدم‌ها یا رابطه‌های خوب ، دوام آوردن ، پذیرفتن ، گریستن ، تسلیم شرایط شدن ، به دوش کشیدن تنهایی ، همه‌ی اینها ؛ یک روزی ، یک عصری ، به تو می‌فهماند آنقدر بزرگ و قوی و غمگین شده‌ای که همه‌ی اینها را پشت سر گذاشته‌ای و هنوز زنده‌ای. همه‌ی اینها نشانت می‌دهد ، هر دردی که تو را نکشد ، قوی ترت می‌سازد !."

یکم باهم مدارا کنید ؛ زود عصبانی نشید ، زود هر آدم اضافی‌ای دنبال بهم زدنتون رو حذف کنید ، این شهر بوی تنهایی میده. اگه فکر میکنید درست میشه ترک نکنید. این روزا دیگه کسی حوصله‌ی آشنایی و شناخت نداره ، یسری روزا و یسری آدما و یسری حس‌ها دیگه تکرار نمیشن .

توی هرچیزی که می‌خواید مودی باشید ، جز دوست‌ داشتن یک‌نفر !!. این روزها تا چشم کار می‌کنه همه واسه بازی اومدن ، شما بازیگر نباشید . شما تا وقتی کسی روتون حساب باز کرده ، یهو نزنید زیر میز ؛ دل‌شکوندن افتخار نیست!

-

من نمیخوام خسته بشم ، تکراری بشه چیزا برام ، نمیخوام وقتی که باید بخندم و خوشحالی کنم ، مثل جنازه‌ خیره بمونم به آدما. نمیخوام بترسم ، بدم بیاد ، دور بشم. من اصلا نمیخوام که این همه تنها بشم. غر بزنم ، چون من این نیستم ؛ یعنی دارم زور میزنم که اینجوری نباشم .

اشتباه برداشت نشه ؛ میتونم ! همیشه میتونستم . من میتونم بلند شم میتونم بجنگم و میتونم هرچیزی که دلم بخواد و یا اراده کنم رو در هر زمان و مکانی داشته باشم. مساله اینه ، من در عین توانا بودن ؛ کاملاً ناتوانم : ).

آدم‌ها به تدریج بسیار قدرنشناس‌تر و بی‌لیاقت‌تر ازون چیزی‌ان که شما فکر می‌کنید.