برای رنجی که میکشم این روزها ، زیادی نابلد و ناشیام. گیجم ، شوکم ، غمگینم ، مستاصلم و با وجودِ همهی اینا تظاهر میکنم قویام ، از پسش برمیام و برای بقیه رو منبر میرم و از امید و فردای روشن حرف میزنم.
ولی اینو یادتون بمونه که آدمها هیچوقت از بین نمیرن؛
اونا تبدیل میشن به یه سری حس مثل خشم ، تنفر ، دل زدگی ، دل مردگی ، حسرت یا شایدم بغض .
دیدید یکی که غمگین و ناراحته وقتی با یکی حرف میزنه و اون طرف بهش حس ِ خوب میده ؛
آدم ناراحته ، قلبش اکلیلی میشه و پروانه های قلبش به پرواز در میان