-

آدم است دیگر یک روز حوصله‌ی هیچ‌چیز را ندارد دوست دارد خودش را بردارد بریزد دور

سال‌هاست منتظر آمدن روزهای بهترم ولی نمی‌دانم چرا هنوز هم ، دیروزها بهترند !

بدترین نوعِ بدقولی ، قولِ الکی دادن به خودته ! قولِ اینکه درست می‌شه ، هیچ اتفاق بدی نمی‌افته ، این دفعه فرق داره ، این یکی آدم درست‍‍یه ؛ همش قول الکیه ؛ چشاتو باز می‌کنی می‌بینی به خودت هم دیگه نمی‌تونی تکیه کنی ؛ چون اعتمادت مُرده!(:

ازلحاظ‌زیبایی؛)

‏افسردگی لزوما این نیست که یه غم عمیقی داشته باشی، یوقتا این شکلیه که ممکنه ناراحتم نباشی ولی کل روز تو اتاقتی، عملا هیچ کاری نمیکنی، میدونی باید یه تکونی به خود لعنتیت بدی ولی حوصله نداری، بی تفاوتی همه جاتو گرفته. و این روند روزها تکرار میشه.

تو شیراز زمان حافظی از شعر لبریزی ، من اندوه نیشابور بعد از فتح چنگیزم ؛)

آن‌ها که ما را گریانده‌اند ، آیا توانستند با همان کیفیت ِ نخستین بخندند ؟

-

اینکه دارم سعی میکنم جوری رفتار کنم که انگار هیچی برام مهم نیست ، خیلی داره از درون بهم فشار میاره .

آدم وقتی بیش از حد رنج بکشد ، وضعیتش به کمدی نزدیک میشود و می‌تواند به دردناک‌ترین چیز ها هم بخندد.

همه‌ی ما گاه به شدت از چیزی که هستیم و چیزی که بودیم خسته می‌شویم . .