آدم ها موجودی هستند ؛ تا حد مردن از خود خسته ات می کنند ‌ترکت نمی کنند اما مجبورت میکنند ترکشان کنی ، ‌آنگاه تو میشوی بنده‌ی سرتاپا خطا کار .

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

میگن یه بنده خدایی رفت از یکی طناب قرض بگیره ، طرف گفت روش ماست پهن کردم ، گفت مرد‌ حسابی مگه میشه رو طناب ماست پهن‌ کرد ؛ گفت نخوام بدم ، روش دوغم میشه پهن کرد ، میخوام بگم کسی که نخواد بمونه بهونشو پیدا میکنه ، خیلی از نمیشه ها ، نمیشه نیست نمیخوامه : ))!

-

در گلویم گیر کرده ، زخمِ یک بغضِ غریب.

هیچکس بد نبود. هیچکس بد نکرد. آدم‌ها فقط بدون آگاهی زخم‌ زدن، و بعد بقیه‌ی آدم‌ها ناخواسته اون زخم‌ها رو‌ فشار دادن.

من دیگه نمیخوام چیزیو بدونم ؛ تو این دنیا هیچ چیز درست شدنی نیست !'

و نامِ کوچکم را دوست نمی‌دارم تنها هنگامی که توام آواز می‌دهی این نام زیباترین کلامِ جهان اَست و آن صدا غمناک‌ترین آوازِ اِستمداد .

-

فارغ نشوم یک نفس اَز بندگیِ عشق.

بی‌حوصله‌ام! مثل کافکا، وسطِ نامه به فلیسه؛ نامه را همین‌جا رها می‌کنم و به رختخواب می‌روم البته نه از سرِ خستگی، که از رویِ ناامیدی.

من دلم پیش کسی نیست، خیالت راحت! منم و یک دل دیوانه خاطر خواهت