‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

هیچوقت هیچی تموم نمیشه ، ولی کم رنگ میشه و جاش می مونه و تا لحظات آخر از ذهنت میگذره ، یه جور جهنمی که به پایان نمی رسه و همیشه درگیرش خواهی بود و عذابت خواهد داد .

کلماتش درست مثل قندیل‌های یخی‌اند. زیبا ، و به تیزی چاقو.

ازلحاظ‌زیبایی؛)

‏احتیاج دارم به خبر خوب ، به هدیه‌ی بی‌مناسبت ، به دیدن اتفاقی و غیر منتظره‌ی کسی که خیلی وقته ندیدمش ، به شنیدن یه تعریف از کسی که فکر میکردم به چشمش آدم مهمی نیستم ، به چندتا شاخه گل ، به برگشتن عادت‌های خوب قدیمی که خیلی وقته کنار گذاشته شدن ، به انگیزه ، به امید، به پول ، به عشق .

او ؟ محزون و دیوانه، دیوانه‌ای پر فکر بود .

جدیدا انقدر غمگینم که احساس می‌کنم خراب شده‌ام و دیگر هیچ‌وقت درست نخواهم شد .

-

چرا انقدر تنهام؟

پس فقط دویدم. آنقدر که از نفس افتادم. بدون ریشه‌ای در گذشته ، بدون امیدی به آینده.

شادمانی در افراد باهوش کمیاب ترین چیزی است ک میشناسم.

باورش سخته ولی درون هر آدمی که میشناختم آدمی بود که اصلا نمیشناختم.