همه‌ی شب های من صبح می‌شه ولی صبح دیگه این من، من سابق نمی‌شه.

من؛ احوالات مبهمی که نه کلام می‌شوند برای بیان و نه اشک می‌شوند برای آرام‌ شدن.

حس می کنم تعادل احساساتم ازبین رفته ؛ یا انقد بی حس و ریلکسم که چیزی نمیتونه عصبی و ناراحتم کنه یا انقد حساسم که کوچیکترین چیز عصبیم میکنه که میزنم هم خودم و هم هرچیزی که دور ورم هست رو داغون میکنم . .

بعد هر آمدنت‌ رفتن‌ اگر‌ هست ‌‹ نیا ! ›

ازلحاظ‌زیبایی؛)

از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند.

' یکی میخنده ، یکی غمگینه ، یکی غر میزنه، یکی انرژیش کمه ، یکی با آدما حال میکنه ، یکی حوصله هیچکس رو نداره و همه‌ی اونا منم ‌.

روانم چیزی فراتر از کلمات دچار پاشیدگی شده.

از ما چه مانده غیر از آرزو ؟

بی تو قشنگ نیست تهران دیگه -مهیاد