آینده نگرانمون میکنه ، گذشته هم مارو رها نمیکنه ، همین باعث میشه سر از حال در نیاریم.
درست وسط زندگی نشسته ام ،
صبور ، غمگین ، امیدوار ، خسته و ادامه دهنده وادامه دهنده!
یه وقتایی با تموم وجود داره بهت خوش میگذره یهو میری تو فکر چون میدونی بعداً قراره دلت خیلی برای این لحظه ها تنگ بشه.
و انسان از شدتِ شادی ، نمیخندد بلکه از امیدی که با دامان برگشته لب به خنده میگشاید.