‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

فروغ فرخزاد : می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش ، بخدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش.

او میداند باید بجنگد. بااینکه از جنگیدن خسته شده است ، اما چاره‌ای ندارد. این قصه باید پایان خوشی داشته باشد.

-

من که داشتم میخندیدم ، تو چرا به غم چشم‌هام نگاه میکردی ؟

احساساتتون‌ رو بیان کنید اگه خشم دارید از کسی ، اگه ازش ناراحتید یا اگه دوستش دارید بهش بگید ، هنوز آپشن خوندن ذهن تو آدمیزاد فعال نشده ؛

نوشت : کاش می‌شد بقیه ی عمرمو بدم به کسی که واقعاً می‌خواد زندگی کنه.

واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه که : همه غذاها بی‌مزه‌ن ، آهنگا گوش‌خراشن ، فیلم و سریالا حوصله سربرن ، آدما به شدت مسخرن ، فُحشا حق مطلبو ادا نمیکنن ، خونه دلگیره ، بیرون زیادی شلوغه ، زمان متوقف شده و کارا به شدت سخت و طاقت‌فرسان ؛ دیگه با هیچی حال نمی‌کنم.

-

این چند روز چیکار کردی ؟ هیچی زنده موندم .

میخندید و چیزهایی رو تعریف میکرد که برای لحظه به لحظه اش اشک ریخته بود:))

در من انگار غمی ، ناله کنان ، می رقصد.