یه جایی هم خونده بودم اما می‌دانم که غم را نباید امتداد داد. یک جایی باید بند نافش را برید و جدایش کرد و به گریه‌هایش بی‌تفاوت بود. باید بگذاری برود آنچه که نمی‌خواهد یا نمی‌تواند یا نباید که ماندنی باشد. آن وقت است که می‌توانی ، سبک و آرام ، به بهانه‌های ساده‌ای که شادت می‌کند و اندوهت را تسکین می‌دهد ، بیندیشی.

ما چیز زیادی هم نمی خواستیم ؛ تنها یک سرزمین می خواستیم که اندوهش زیبایی اش را نکُشد.

#زیبایی‌ماه؛)

«تو هم جنگجو هستی ، تو که هرشب در رخت خوابت با غم می‌جنگی و کسی صدای مبارزه‌ات را نمی‌شنود.»

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

اما عزیزِ من کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم، ما همگی حیف بودیم ..

-

خودم را تا حد بی‌عاطفگی محض از همه کنار کشیده‌ام. همه را با خود دشمن کرده‌ و با هیچ‌کس حرف نمیزنم. - کافکا

و دردناک تر از همه این است که دیگر نمی‌دانم منتظر چه چیزی هستم.

اون قسمتی از من که سعی میکرد آدمارو نگه داره، به کل، مُرده :)

یه سری زخم ها نه خوب میشن نه فراموش فقط باید باهاشون کنار بیای و زندگی کنی

هر شب حدودا تا حوالی ساعت ۳ منتظر میمونم تا شاید شاید شاید امداد غیبی رخ بده و شاید فلان آدمی که نمیدونم کی هست و کجاست، بخواد بهم پیام بده و اینجوری، شاید به طرز معجزه آسایی دیگه احساس تنهایی نکنم و این حس از من دور بشه اما هر شب، بدون استثنا هیچ اتفاقی نمیفته وُ دست آخر مجبور میشم دست به دامن خواب بشم!