آدما یهو میرن ؛
یهو خسته میشن ، یهو زیر همه چی میزنن و ممکنه دیگه دوست نداشته باشن.
ممکنه صبح که از خواب بلند میشن تصمیم بگیرن دیگه نخوانت ، حتی اگر شب قبلش حاضر بودن برات بمیرن !
اگه آدما میدونستن فرصت باهم بودنشون چقدر محدوده ، نامحدود همدیگه رو دوست میداشتن
غمگین ترین و بی پناه ترین آدما ، همیشه سعی میکنن برای دیگران پناه باشن .
چون دوست ندارن اون حسِ تلخی که تو وجودشون ریشه کرده رو بقیه هم تجربه کنن ! :)
اگه همه اخطار ها رو مث خالی بودن باطری گوشی اهمیت میدادیم
قطعا زندگیمون خیلی فرق میکرد ؛؛