«بزرگترین پشیمانی‌ام ساعت‌ها جمله ساختن برای کسانی بود که لیاقتِ یک کلمه را هم نداشتند.»

مادربزرگم می‌گفت: در و که کامل نبندی نمیدونی باد بعدی که بیاد میبندتش یا بازش می‌کنه این میشه بلاتکلیفی... تو زندگیت همیشه یا برو بیرون یا بیا تو و بعدش در محکم ببند. اجازه نده هیچکس بلاتکلیف نگهت داره!

یک انسان کوچک بیش نیستی؛ اما اقیانوس اقیانوس اندوه درونت جا می‌شود.

همیشه وقتی قهر یا ناراحتی پیش میومد چه تقصیر تو بود یا من ،فرقی نداشت این من بودم که میومدم جلو و ازت عذر خواهی میکردم این من بودم که میپرسیدم قهری؟ انقد برات خوب بودم که گفتی من هر غلطی بکنم اون برمیگرده؛ولی عزیزم اینبار و اشتباه کردی

کارما؟ ، تو الانشم منو نداری .

یه کلمه تو زبان آتیشی هست ؛ تیشاک :

آنچه مردم از آن حرف می‌زنند نه برایم جالب است و نه اهمیتی دارد. برایم از داستان‌های دوردست دنیا بگو؛ از آدم‌های گمشده در تاریخ؛ از موسیقی‌های غریبی که کمتر کسی آن‌ها را شنیده‌است؛ از ستاره‌ها، رویاها.

اینکه میبینی تیکه کلامات تو دهن آدمای مورد علاقه ت افتاده ، خیلی حس خوبی بهت میده ...

صاحبِ آوازه در اِقلیم ِگمنامی منم .

#زیبایی‌ماه؛)