منِ عزیزم؛
لطفاً به خودت انقدر سخت نگیر
دیگه نه معده ای واست مونده
نه قلبی، نه روحی، نه لبی، نه مویی،
نه روحی!
راه و رسم انقراض من این است:
دائم امید کوچکی پیدا میکنم ، دل به آن میبندم ،
و منتظر میمانم ناامیدم کند.