‏این زندگی ناجالب در شأن انسان جالبی مثل من نیست واقعا.

اونجا که احمد شاملو میگه: تو کجایی؟ در گستره ی بی مرز این جهان تو کجایی؟ من در دوردست ترین جای جهان ایستاده‌ ام کنار تو... تو کجایی؟ در گستره‌ی ناپاک این جهان؛ تو کجایی؟ من در پاک ترین مقام جهان ایستاده ام بر سبز شور این رود بزرگ که میسراید برای تو

زیبایی‌ماه؛)

می‌دانستم کسی که قصد رفتن دارد ، را اگر با میخ به تخته بکوبی خودش را حتی تکه تکه کند ، میرود

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

ما‌ همانند شیشه بودیم ؛ اگر پاکمان می‌کردند می‌درخشیدیم ، اما آن ها شکستند و ما هم بریدیم.

چی مونده از منی که پر از رویا بودم؟

زیبایی‌ماه؛

زندگی پر از روز‌هایی‌ست که مجبور می‌شوی خاموش بمانی. زیرا کلمات برایِ شرحِ روزگارت بیهوده و مهمل می‌گردند.

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

فکر می‌کنی تحمل همهٔ اینا تو رو قوی می‌کنه؟ این قدرتمند بودن نیست ، وانمود کردن به قدرته. -وون پیونگ سون