یه جملهی قشنگ کُردی خوندم نوشته بود:
«گەر قەڵبت ژان بگرێ
قەڵبم نمە ناو سینەت باوانم»
یعنی:
«اگر ناراحتی و غمی بیاد و قلبت درد بگیره،
من قلبمو به جای قلبت میزارم عزیزم!»
قبول نداری خیلی معرکه است که از شر همه چی و همه کس خلاص شوی و بروی جایی که هیچ کس تو را نشناسد؟ گاهی دلم میخواهد همین کار را بکنم.
واقعا یسری از انسان ها چطور میتونن گذشته ای که سعی کردی یک سال فراموشش کنی و سر پنج دقیقه یادآوری کنن و بعدش بگن
من که چیزی نگفتم ناراحت شدی واقعا؟
یه جمله دیدم که شنیدنش خیلی دردناکه:
میگه که؛ همون کسی که بیشتر از همه دوستش داری، اخرش بهت یاد میده،
دیگه هیچ وقت کسی رو اینجوری دوست نداشته باشی؛)