دلتنگی طولانی آدمو عوض می‌کنه، بی‌حوصله و بدخلق و حواس پرت می‌کنه، یهو به خودت میای می‌بینی دیگه خودتم نمی‌دونی اومدن کسی که منتظرش بودی حالتو خوب می‌کنه یا نه، آدمارو تو دلتنگی نزارین، یهو برمی‌گردین میبینین هیچی سر‌ جاش نیست مخصوصا خود اون شخص.

عزیزم صداتو برای من نبر بالا فرق منو روانی فقط اینه که اون تو تیمارستانه و من آزادم.

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم ، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد ، غمگین می‌شم.

از لحاظ زیبایی ؛)

+ با اون همه غم چطوری زنده موندی؟ -رویا میبافتم.

کاش میشد آدم اندوه را از پنجره اتاق بیرون بریزد.

‏عذرخواهی کردن یه آدابی داره ، اولیش اینه که باید واقعا پشیمون باشی.

برای بعضیا نباید خودت باشی، باید خودش باشی.

این قشنگترین حرفی بود که تو کل عمرم شنیدم: تو میتونی تو زندگی هزار تا مشکل داشته باشی تا وقتی که بیمار بشی اون موقع فقط یک مشکل داری ناگهان تمام چیزهایی کا نگرانشون بودی بی اهمیت میشن سلامتی فقط یک چیز معمولی نیست همه چیزه، ولی ما اینو درک نمیکنیم تا وقتیکه از دستش بدیم و بعد رویاها فراموش میشن خوشبختی محال به نظر میرسه و زندگی رنگش رو از دست میده الان که هنوز داریش قدرش رو بدون و این جمله رو یادت بمونه: "سلامتی تاجیه که آدم سالم روی سرش داره و فقط یه بیمار میتونه اونو ببینه."

اوه ریزش اینجارو🤌🏿

میتونم مامانمو تا ابد بپرستم🛐