آدما فراموش نمیشن؛
آهنگ میشن میرن تو پلی لیستت؛ بغض میشن تو گلوت؛ اشک میشن تو چشات
و در نهایت یه رؤیا تو خواب...
هیچوقت نفهمیدم چرا بعضی آدمها ردشان از روی قلب پاک نمیشود؛
حتی وقتی خودشان هزار بار ترکت کرده باشند.
خستهام، سالهاست که خستهام، دیگر از کشیدن بار تن خودم بیمار شده ام. هنوز به خودم عادت نکردهام انگار لش آدم دیگری را به دوش دارم انگار از سرب ساخته شده باشم نمیدانم این منم یا نه؟