نشسته بود و ب لخ لخ دمپایی های کشیده شده روی زمین و مداحی مورد علاقش گوش میکرد کاش میتوانست میان این صداها زندگی کند کاش میتوانست میان"زندگی"زندگی کند با حسین عاشقی کند و . . . حسینی زندگی کردن دگر حوصله اش را سر نمیبرد زندگی اش شده بود حسین و حسین و حسین هوای حرم ؛ بوی حرم . . .

به یادِ بچه های اکتیو.مهسا.ادمینِ‌گوشه‌دل دلبرکه جان فرسود از او.خاطرات خیس.شاید کمی آرامش.منِ احمق.ترقوه.آرام جای.and me.سلنوفیل.تلخ وشیرین.تبسم.میگ میگ.گوشه دل و بقیه ی بچه ها و ...

تو گرمای 40.50 درجه سرما خوردن شدید و یک گوشه افتادن و کجای دلم بزارم

این همه میرین پول اکولایزر میدین ک پوستتونو برنزه کنید خو پاشید بیاین کربلا هم ثوابشو گرفتید هم برنزه شدین والا

نه نویسنده بود و نه شاعر فقط آدم تنهایی بود ک در مواقع دلگیری با نوشتن فریاد میزد

خانواده فکر میکنه حالم خوبه دوستام فکر میکنن حالم خوبه دکتر فکر میکنه حالم خوبه بعضی از روزا خودمم فکر میکنم که حالم خوبه ! ولی نیستم و نمیدونم که چقدر دیگه باید وانمود کنم که خوبم ...

قبلنا کلی بهونه و دروغ و چرت و پرت میگفتیم ک بریم مهمونی الان کلی بهونه و دروغ و چرت و پرت میگیم ک مهمونیا رو بپیچونیم

چند روزه دارم به خودم قول میدم دیگه پیامای قبلیمونو نخونم دیگه کارم نشه هرروز دیدن پروفت و آخرین بازدیدت و من هیچوقت آدم خوش قولی برای خودم نبودم

از لحاظ روحی ب نوتیف پیامت "نیاز" دارم

مرز بین: نپرسیدن چون "به من ربطی نداره" و پرسیدن چون "به تو اهمیت می‌دم" ، خیلی نازکه.

غم اورا فرا گرفته بود با خود فکر میکرد دگر هیچ چیزی باعث نمیشود بر لب او خنده بیاید در همان لحظه پرده کنار رفت و ماه پدیدار شد و قهقهه دلربا ی او طنین انداز اتاقش بود