من به این نتیجه رسیدم که هیچوقت ؛ هیچ جایی بهم خوش نمیگذره نهایتش فوقش حوصلم سر نره:)

بعضی حرفا هه که اصا گفتن نداره,برا همین ترجیح میدی همه رو بریزی تو دلت و یه نفس عمیق بکشیو بگی: مهم نیست.

به قول رویا پور آذر: شاید دوستی توهمی بیش نباشد!

برایت من شد؟

دلم میخواست میتونستم همین الان بهش زنگ میزدم و میگفتم :[ببین!من‌نمیدونم‌دوستت‌دارم‌یا‌چی،اصلا‌نمیدونم‌این‌حسی‌که‌دارم‌بهت‌اسمش‌چیه،فقط‌همینو‌میدونم‌که‌دلم‌بیشتر‌باشی؛بیشتر‌ازچیزی‌که‌الان‌هست.] بعد گوشیو قطع میکردم و فرار میکردم . . .

خیلی جالبه ما شماهارو نمیشناسیم ، میاین تو زندگیمون تو قلبمون برای خودتون جا باز میکنید ؛ کلی تقلا میکنید تا دوستون داشته باشیم ‌، بعد که میرین تو اون قلب لعنتی ، بعد که حس دوست داشتنمون میاد سمتتون فرار میکنید و دور میشید و میرید ‌، کاش پای اومدنتونم قلم بشه که نیاید ، و زخم نزنین به قلبمون .

هرچی میگذره بیشتر به این شعره میرسم ک میگفت: حسین آقام! همه میرن تو میمونی برام:)

چش وا کردن تو خانواده مذهبی این مدلیه که از نظر خانواده کافری از نظر دوستات اُمُّل

تابستان 1401 نیز مانند یار زود گذر بود.

ما خود شکسته‌ایم چه باشد شکست ما .

بعضیا هستن کارا و رفتارایی و تکرار میکنن که بخاطر همونا بقیه رو نصیحت میکردن !

گاهی قلب نیاز به زمان داره، تا چیزی که عقل میدونه رو قبول کنه.