اجرام عمقی آسمان: چندین جرم عمقی از لیست NGC در این صورت فلکی قرار دارد که مهمترین آن NGC 5466 ، یک خوشه کروی در فاصله 47 هزار سال نوری است که در ۱۷ مه٬۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.

این صورت فلکی بادکنک مانند، نمایش دهنده پیکر مردی است که به دنبال خرس بزرگ می دود و دارای اسطوره های کهن متعددی نیز می باشد. این که دقیقا گاوران چه کسی بوده مشخص نمی باشد. براساس یکی از افسانه های یونانی، او پسر الهه زراعت است. هنگامی که او تلاش زیاد مردم زمین را برای به دست آوردن غذا دید به فکر کمک به آنها افتاد. به همین دلیل گاوآهنی ساخت و به زمین فرستاد. مردم نیز به کمک آن، زمین های خود را شخم زده و از راه کشاورزی غذا تهیه کردند. ایزدان نیز به پاس این خدمت، گاوران، را به آسمان برده و در کنار دب اکبر جای دادند. همان طور که پیش از این گفته شد، اسطوره ها و افسانه های متنوعی به گاروران نسبت داده که برای او تعیین شده بود؛ وی بدون پول به همراه برادر خود رهسپار سرنوشت خویش شدند. او یک گاوآهن اختراع کرد که توسط آگزن هدایت می شد. گاوران زمین خود را با آن شخم زد تا توانست زندگی آراسته و محبوبی برای خود ایجاد کند. وقتی کالیستو تلاش پسرش را دید، بسیار خشنود و راضی شد و زئوس را ترغیب کرد تا گاوران را به همراه گاوآهنش به آسمان بفرستد و در آن جا جاودانه گرداند. نسخه دیگری از همین داستان وجود دارد که او را با دب اصغر، یعنی آرکاس یکی دانسته اند.

این جمعه هم یه پیرمرد خسته و بیخیال بودم ایشالا از جمعه بعد .

منظورت چیه من تو این چند روز نبودن یکیو زن دادم.

-سحابی ها-

سحابی از کلمه‌ لاتین «nebula» به معنای ابر، مه یا دود است. در دنیای نجوم نیز به اجرامی که به هنگام مشاهده با تلسکوپ به صورت ابری متشکل از گاز و غبار به نظر بیایند، سحابی گفته می‌شود.

زمانی که تلسکوپ‌ها به اندازه امروز قدرتمند نبودند، این اصطلاح حتی به اجرامی مانند کهکشان‌ها نیز تعلق می‌گرفت زیرا دانشمندان قادر نبودند ماهیت جسم مشاهده شده در آسمان را تعیین کنند. مثلا کهکشان آندرومدا در ابتدا به‌عنوان یک سحابی شناخته می‌شد زیرا منجمان فرض می‌کردند ابری از گاز و غبار است. این درحالی است که کهکشان‌ها خودشان از میلیاردها ستاره و ابر گاز و غبار (سحابی) تشکیل شده‌اند.

پیشرفت تکنولوژی کمک کرد که ماهیت اجرام سماوی با دقت بیشتری تعیین شود و آن اجرامی که واقعاً ابر گاز و غبار هستند، به‌عنوان سحابی شناسایی شوند. سحابی‌ها عمدتاً از گاز، غبار و عناصر اساسی مانند هیدروژن، هلیوم و گازهای یونیزه تشکیل شده‌اند.

-تاریخچه کشف سحابی-

در تاریخ علم ذکر شده است که منجم و اخترشناس ایرانی، «عبدالرحمن الصوفی»، در سال ۹۶۴ کهکشان آندرومدا را ابری کوچک نامید که منظور همان سحابی است. سپس در سال ۱۰۵۴، ستاره‌شناسان چینی و عربی نیز سحابی «خرچنگ» را کشف کردند که در اثر یک انفجار ابرنواختری پدید آمده است. سپس در قرن هفدهم میلادی که ابزارهای اپتیکی پیشرفت چشمگیری را به نسبت قبل تجربه کردند، سحابی‌های بیشتری شناسایی و مشاهده شدند. بااین‌حال اولین مشاهدات دقیق توسط «کریستیان هویگنس»، دانشمند و منجم معروف، در سال ۱۶۹۵ انجام شد. او اولین کسی بود که فرمولی جامع و مورد تأیٔید برای نیروی گریز از مرکز ارایٔه کرد.

حدود پنجاه سال بعد، «ادموند هالی» در مورد شش سحابی مقاله‌ای نوشت. او دانشمند بسیار مطرح و سرشناسی بود که به‌عنوان دومین منجم سلطنتی در بریتانیا فعالیت می‌کرد. موفقیت‌های او سبب شد تا دنباله‌داری را به نام او نامگذاری کنند.