نتیجه چیزی است که ما آن را سحابی مینامیم. سحابیها از دیدنیترین مناظر در دنیای نجوم هستند. درواقع بسیاری از نمادینترین تصاویری که تلسکوپها ثبت میکنند، از سحابیها است.
انواع مختلفی از سحابیها بسته به نحوه شکلگیری و ترکیب آنها در عالم وجود دارد. از آنجایی که مؤلفه عمده تشکیلدهنده سحابیها گاز است، این اجرام درخشان و بسیار زیبا هستند.
با اینحال، نوعی از سحابیها نیز هستند که اصطلاحاً به آنها «سحابی تاریک» میگویند. این سحابیها بسیار غبارآلودتر هستند و این غبار مانع درخشان شدن آنها میشود زیرا نور را مسدود میکند.
تراکم گاز و غبار: نیروی گرانش میتواند ذرات گاز و غبار را به سمت یکدیگر کشیده و سبب شود ابرهای متراکمی تشکیل شوند که از فروپاشی آنها ستارهها و منظومههای سیارهای تشکیل میشود. این یکی از متداولترین روشهای شناختهشده برای شکلگیری سحابیها است.
وقتی ستارهای میمیرد: هنگامی که ستارهای خورشید مانند به پایان عمر خود نزدیک میشود، حجم زیادی گاز و غبار را به بیرون پرتاب میکند. در برخی حالتها که جرم ستاره سنگینتر است، گاز و غبار بهصورت انفجاری به بیرون ریخته میشوند. این تجمع گازها در اطراف ستارهای که مرده است سبب تشکیل سحابی میشود.
این دسته از سحابیها بهصورت اختصاصی از گازهای یونیزه تشکیل شدهاند که نور را در طول موجهای مختلف ساطع میکنند. درنظر داشته باشید زمانی که میگوییم از گازهای یونیزه تشکیل شدهاند، به این معنا نیست که گازهای یونیزه تنها مؤلفه تشکیلدهنده آنها هستند، بلکه ما در مورد مؤلفه غالب صحبت میکنیم. رایجترین منبع یونیزهکردن گاز درون سحابی، فوتونهای پرانرژی فرابنفش هستند که از یک ستاره داغ در مجاورت ابر ساطع میشوند.
معمولاً یک ستاره جوان بخشی از همان ابری که از آن متولد شده را یونیزه میکند، اگرچه تنها ستارههای پرجرم و داغ میتوانند انرژی کافی برای یونیزه کردن بخش قابلتوجهی از ابر را از خود ساطع کنند. در بسیاری از سحابیهای گسیلی، یک خوشه بزرگ از ستارههای جوان به تأمین این انرژی کمک میکند.
