این دسته از سحابیها بهصورت اختصاصی از گازهای یونیزه تشکیل شدهاند که نور را در طول موجهای مختلف ساطع میکنند. درنظر داشته باشید زمانی که میگوییم از گازهای یونیزه تشکیل شدهاند، به این معنا نیست که گازهای یونیزه تنها مؤلفه تشکیلدهنده آنها هستند، بلکه ما در مورد مؤلفه غالب صحبت میکنیم. رایجترین منبع یونیزهکردن گاز درون سحابی، فوتونهای پرانرژی فرابنفش هستند که از یک ستاره داغ در مجاورت ابر ساطع میشوند.
معمولاً یک ستاره جوان بخشی از همان ابری که از آن متولد شده را یونیزه میکند، اگرچه تنها ستارههای پرجرم و داغ میتوانند انرژی کافی برای یونیزه کردن بخش قابلتوجهی از ابر را از خود ساطع کنند. در بسیاری از سحابیهای گسیلی، یک خوشه بزرگ از ستارههای جوان به تأمین این انرژی کمک میکند.
ستارگانی که دمای آنها بیشتر از 25000 کلوین است، عموماً به اندازه کافی تابش فرابنفش یونیزهکننده ساطع میکنند که باعث میشود سحابیهای گسیلی در اطراف آنها درخشانتر از دیگر سحابیها باشند. تشعشعات ساطعشده از ستارگان سرد عموماً به اندازه کافی برای یونیزه کردن گاز پرانرژی نیستند.
رنگ سحابیها به ترکیب شمیایی و اینکه چقدر یونیزه میشوند، بستگی دارد. بهدلیل تراکم بالای هیدروژن در گاز بینستارهای و انرژی نسبتاً کم مورد نیاز برای یونیزه کردن آن، بسیاری از سحابیهای گسیلی قرمز رنگ به نظر میرسند. اگر عناصر دیگری نیز در سحابی به وفور وجود داشته باشند و یونیزه شوند، ممکن است سحابی به رنگ سبز یا آبی نیز دربیاید. ستارهشناسان با بررسی طیف سحابیها میتوانند محتوای شیمیایی آنها را بررسی کنند. سحابیهای نشری عمدتاً از هیدروژن و هلیوم و اندکی اکسیژن، نیتروژن و برخی عناصر دیگر تشکیل شدهاند.
این نوع از سحابیها نور ستاره یا ستارههای نزدیک را بازتاب (منعکس) میکنند. در این نوع، انرژی ستارگان نزدیک برای یونیزه کردن گاز سحابی برای ایجاد یک سحابی گسیلی کافی نیست، اما برای پراکندهکردن ذرات به منظور دیدن غبار کافیست. طیف این نوع از سحابیها مشابه طیف ستارگان درخشان است. دانشمندان تاکنون موفق شدهاند با بررسی طیف این نوع از سحابیها ترکیبات کربنی و عناصری مانند آهن و نیکل پیدا کنند.
سحابیهای بازتابی معمولاً آبی رنگ هستند زیرا نور آبی بیشتر از قرمز پراکنده میشود. تاکنون حدود پانصد سحابی بازتابی در عالم شناسایی شده است. این نوع از سحابیها نیز میتوانند محل تولد ستارهها باشند.
هنگامی که ستارگانی با جرم متوسط - حدودا ۴ تا ۸ برابر جرم خورشید - به پایان عمر خود نزدیک میشوند، منبسط میشوند و طی بادهایی به نام «باد ستارهای» مقدار زیادی گاز را به بیرون میرانند. ستاره در این مراحل پایانی با تمام توان خود تابش میکند که سبب یونیزه شدن گاز اطراف میشود، به این معنا که اتمها و مولکولهای موجود در گاز باردار شده و شروع به انتشار نور میکنند. این گاز درخشان را «سحابی سیارهای» مینامند. پس این نوع را میتوان یکی از انواع سحابیهای گسیلی دانست که برخلاف نامش هیچ ارتباطی با سیارات ندارد.
