این نوع از سحابیها به قدری متراکم هستند که اجازه نمیدهند نور مریٔی از آنها عبور کند. به عبارت دیگر، نور ستارههای پشت سحابی توسط دانههای غبار و مولکولهای موجود در این ابر جذب میشود. پس این نوع سحابیها را در طول موج رادیویی یا فروسرخ و مادون قرمز مطالعه میکنند.
«ستونهای آفرینش» نام یکی از معروفترین نواحی سحابیهای به نام «عقاب» یا «M16» است. درحقیقت ستونهای آفرینش که در تصویر زیر مشاهده میکنید، بخشی از یک منطقه فعال در ستارهزایی است.
رنگ آبی در این تصویر نشاندهنده اکسیژن است. رنگ قرمز نیز نشاندهنده گوگرد است. درنهایت رنگ سبز از وجود هیدروژن و نیتروژن خبر میدهد. این ستونها در میان ستارههای داغ که تابش فرابنفش شدیدی دارند، محصور شدهاند. بادهای این ستارهها به مرور میتواند ستونها را که از غبار و گاز تشکیل شدهاند، دچار فرسایش میکنند.
این ستونها تقریباً ۴ تا ۵ سال نوری امتداد دارند که در دل سحابی عقاب قرار دارند. سحابی عقاب نیز حدود ۶۰ سال نوری گستردگی دارد. این سحابی که در سال ۱۷۴۵ توسط ستارهشناس سویٔیسی، «ژان فیلیپ لویس د شیٔوکس»، کشف شد، در فاصله ۷۰۰۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی «مار» قرار دارد. سحابی عقاب را میتوان به کمک تلسکوپهای کوچک نیز در آسمانی تاریک مشاهده کرد.
