خورشید در مرکز منظومه شمسی قرار دارد و زمین به فاصله 149,668,990٫130 کیلومتر (93 میلیون مایل) از آن میچرخد. این جسم یک ستاره کوتوله زرد و توپی داغ از گازهای درخشان است.
میدان مغناطیسی خورشید از طریق باد خورشیدی در سراسر منظومه شمسی گسترش مییابد. ارتباط و فعل و انفعالات بین خورشید و زمین باعث ایجاد فصول، جریانهای اقیانوس، تغییرات آب و هوا، کمربندهای تابشی و شفقهای قطبی میشود. گرچه خورشید برای زمین و منظومه شمسی خاص است اما میلیاردها ستاره مانند خورشید در کهکشان راه شیری پراکنده شدهاند
خورشید یک ستاره کوتوله زرد و یک توپ داغ از گازهای درخشان در قلب منظومه شمسی قرار دارد. نیروی گرانش موجود در منظومه شمسی اجزای خورشید و همه چیز از بزرگترین سیارات تا کوچکترین ذرات را در مدار خود نگه میدارد.
منظومه خورشیدی چیست؟
منظور از منظومه خورشیدی همان منظومه شمسی است که به عنوان مجموعهای متشکل از ستارهها، خورشید و هر چیزی که توسط گرانش به این سیستم متصل است تعریف میشود.
اجزای این سیستم شامل سیارههای «عطارد»
«زهره»
«زمین»
«مریخ»
«مشتری»
«زحل»
«اورانوس»
«نپتون»
سیارات کوتولهای مانند «پلوتون» دهها قمر و دنبالهدارها و شهابسنگها است.
اندازه و فاصله خورشید تا زمین چه قدر است؟
خورشید با شعاع695,508 کیلومتر (432,168٫6 مایل) یک ستاره بزرگ نیست و ستارههای بسیاری در کهکشان راه شیری بزرگتر از خورشید وجود دارند اما این ستاره هنوز هم بسیار بزرگتر از سیاره ما یعنی زمین است. به صورت عددی میتوان گفت 332,946 برابر جرم زمین برابر با جرم خورشید است. حجم خورشید را میتوان با ۱٫۳ میلیون زمین پر کرد.
مدار و چرخش خورشید چگونه است؟
خورشید و هر چیزی که به دور آن میچرخد در کهکشان راه شیری قرار دارد. به طور دقیقتر خورشید در یک بازوی مارپیچی به نام Orion Spur قرار دارد که از بازوی Sagittarius یا قوس خارج شده است. از آنجا که خورشید به دور مرکز کهکشان راه شیری میچرخد سیارات، سیارک ها، دنباله دارها و سایر اجسام را با خود همراه میکند.
