در تاج خورشید همه چیز به طرز شگفت‌آوری تغییر می‌کند و در مقایسه با قسمت‌های دیگر خورشید درجه حرارت به شدت افزایش پیدا می‌کند و مقدار دما در این نقطه بین ۱ میلیون تا ۱۰ میلیون درجه سانتی‌گراد متغیر است.

سطح خورشید چگونه است؟ سطح خورشید یا فوتوسفر ناحیه‌ای به ضخامت 500 کیلومتر (300 مایل) است که بیشتر تابش خورشید از آن خارج می‌شود. این سطح مانند سطح سیارات جامد و سخت نیست بلکه سطحی شبیه به لایه بیرونی ستاره‌های گازی شکل دارد.

تابش حاصل از فوتوسفر تقریباً هشت دقیقه پس از ترک خورشید به زمین می‌رسد و آن را به عنوان نور خورشید مشاهده می‌کنیم. دمای فوتوسفر حدود 5500 درجه سانتیگراد (10 هزار درجه فارنهایت) است.

جو خورشید چگونه است؟ در بالای فوتوسفر خورشید، کروموسفر ضعیف و تاج قرار دارد که جو نازک خورشیدی را تشکیل می‌دهد. در حقیقت در این منطقه است که شاهد ویژگی‌هایی مانند لکه‌ها و شراره‌های خورشیدی هستیم.

نور مرئی از این نواحی بالایی معمولاً بسیار ضعیف است و در برابر فوتوسفر روشن دیده نمی‌شود اما در هنگام کسوف کامل خورشید هنگامی که ماه فوتوسفر را می‌پوشاند کروموسفر مانند حلقه‌ای قرمز دور خورشید به نظر می‌رسد در حالی که قسمت کرونا (تاج) شبیه به تاج سفید زیبایی مشاهده می‌شود که با توزیع پلاسما به سمت بیرون باریک می‌شود و اشکالی مانند گلبرگ‌های گل ایجاد می‌کند.

به طرز عجیبی دما در جو خورشید با افزایش ارتفاع افزایش می‌یابد و به 2 میلیون درجه سانتیگراد (3٫5 میلیون درجه فارنهایت) می‌رسد. منبع گرمایش قسمت تاج مانند خورشید بیش از 50 سال است که یک رمز و راز علمی است و دلیل آن هنوز مشخص نیست.

پتانسیل زندگی خورشید خورشید با ترکیب گرم و پر انرژی گازها و پلاسما مکان مناسبی برای موجودات زنده نیست. اما خورشید زندگی در زمین را امکان‌پذیر می‌کند و گرما و همچنین انرژی مورد نیاز مجموعه‌های مختلف در زمین مانند انواع گیاه را برای تشکیل بسیاری از زنجیره‌های غذایی فراهم می‌کند.

قمرها و حلقه‌های خورشید خورشید و سایر ستارگان قمر ندارند. در عوض این اجرام آسمانی مانند خورشید سیارات و قمرهایشان را به همراه سیارک‌ها، ستاره‌های دنباله دار و سایر اجسام دارند. همچنین باید بیان کرد که خورشید هیچ حلقه‌ای ندارد.

مگنتوسفر خورشید چیست؟ جریان‌های الکتریکی موجود در خورشید یک میدان مغناطیسی پیچیده ایجاد می‌کنند که به فضا گسترش می‌یابد و میدان مغناطیسی بین سیاره‌ای را تشکیل می‌دهد. حجم فضای کنترل شده توسط میدان مغناطیسی خورشید را هلیوسفر می‌نامند.

میدان مغناطیسی خورشید توسط باد خورشیدی در کل منظومه شمسی کشیده می‌شود. بادهای خورشیدی جریانی از بار الکتریکی هستند که از هر جهت به بیرون از خورشید می‌وزند. زمانی که خورشید می‌چرخد میدان مغناطیسی خورشید به یک مارپیچ چرخان بزرگ تبدیل می‌شود که به مارپیچ پارکر معروف است.

خورشید همواره یکسان رفتار نمی‌کند و در فازهای مختلفی از چرخه خورشیدی خود قرار می‌گیرد. تقریباً هر 11 سال یک بار قطب‌های جغرافیایی خورشید قطبیت مغناطیسی خود را تغییر می‌دهند.

وقتی این اتفاق می‌افتد فعالیت‌های فوتوسفر، کروموسفر و تاج خورشید از فعالیت‌های آرام و آهسته به فعالیت‌های به شدت فعال تغییر می‌کنند.