دنبالهدار ها اجرام فضایی هستند که از ترکیب یخ و غبار به وجود امدند و شبیه گلوله های برفی و بزرگ کثیف هستند؛
پهناشون چند کیلومتر تا چند صد کیلو متر متغیره و با وجود بزرگیشون، کاملا تو خالی هستند اما ممکنه که درونشون تکه سنگ هایی هم باشه.
به خاطر مدار طولانی و کشیده اونها، دنبالهدار ها بیشتر مدت عمر خودشون رو دور از خورشید میگذرونند ولی وقتی به خورشید نزدیک بشن شکلشون تغییر میکنه.
گرمای خورشید بخشی از دنباله دار رو به گاز تبدیل میکنه.
-دنبالهدار هالی-
مشهور ترین دنبالهدار ها دنباله دار هالیه.
ادموند هالی در سال 1656 به دنیا امد و در طول زندگیش با ایزاگ نیوتون همکاری علمی داشت و همچین اون این دنبالهدار رو کشف نکرد اما ثابت کرد که دنبالهدار هالی هر 76 یکبار دورخورشید گردش میکنه و زمان بازگشت مجدد ان را پیشبینی کرد.
حتی در اواسط سال 1700 مردم هنوز از دنباله دار ها میترسیدند اما هالی ثابت کرد که اونها فقط یک جرم فضایی مثل سیارات و ستاره گان هستند.
-دنبالهدار هایلباپ-
این دنباله دار به قدری بزرگه که در اسمان شب با اینکه شهر ها روشن بود دیده میشد.
اگر با دوربین 2 چشمی به این دنباله دار نگاه کنید، در دنبالشون دو دم دیده میشه.
یکی سفید و کمی خمیده، و دیگری نازک آبی به نظر می رسه.
خب این شرایط تو ستارهخورشید هم به این شکل هست که هستهش دماش حدود 15 تا 20 میلیون درجه سانتیگراده و فشار هم 1122 اتمسفر هست،این فشار و دمای زیاد،سبب این میشه که وقتی دو تا اتم هیدروژن به همدیگه برخورد کنن،همجوشی بدن، یعنی تبدیل به عنصر هلیوم بشن.
این فرآیند ها زمانی انجام میشه که هیدروژن توی هسته ستاره بمونه یعنی وقتی هیدروژن تموم بشه،دیگه هیچ اتم هیدروژنی نیست که تبدیل به هلیوم بشه،و بعد با این کار،ستاره دماش هی بالاتر میره و خواستار همجوشی رو برای اتم های هلیوم شروع میکنه.
با این کار وقتی دما میره بالاتر تا تقریبا به 30 یا 40 میلیون درجه میرسه و این دما هی بیشتر میشه تا یه جایی که دیگه هلیوم شروع به همجوشی میکنه و سبب تولید یکدونه عنصر به اسم بریلیم میشه،
وقتی این عنصر جدید به اسم بریلیوم ساخته میشه،سبب میشه که نیروی دافعه بین اون اتم های جدید بیشتر بشه و این باعث میشه که اون ستاره حجیم بشه، ولی جرمش ثابت هست که بهش میگیم تبدیل شدن به غول سرخ.
در این صورت خورشید دائم داره هلیوم رو به بریلیم تبدیل میکنه،ولی بعد دیگه هلیوم تموم میشه و سبب میشه که این بار دوباره همجوشی بین بریلیم انجام بشه که سبب پدید اومدن عنصر اکسیژن میشه و تا اینجایی که خورشید دائم داره این کارو میکنه تا یه جایی که انقدری بزرگ بشه و بعد از اون مرحله دیگه توانایی نداره که اون مواد سطحی خود ستاره رو نگه داره.
