در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۷، بل برنل و هویش با استفاده از یک ضبط‌کننده سریع، این سیگنال‌ها را به عنوان پالس‌های منظم با فاصله زمانی ۱٫۳۳۷ ثانیه شناسایی کردند. (این کشف تأثیر زیادی بر جامعه علمی داشت و به سرعت منجر به شناسایی تپ‌اخترهای بیشتری شد. با این حال، جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۷۴ به آنتونی هویش و مارتین رایل اعطا شد و جوسلین بل برنل از دریافت این جایزه محروم شو، هرچند که بعدها به عنوان یکی از پیشگامان مهم در این زمینه شناخته شد.)

ساختار تپ‌اخترها به طور کلی شامل موارد زیر است:

هسته* هسته تپ‌اختر از نوترون‌ها تشکیل شده و چگالی بسیار بالایی داره. این هسته نتیجه فروپاشی گرانشی یک ستاره پرجرم پس از انفجار ابرنواختریه. چگالی هسته تپ‌اختر می‌تونه به حدود 10¹⁷ کيلوگرم بر متر مکعب برسه.

پوسته* پوسته تپ‌اختر از نوترون‌ها و هسته‌های سنگین تشکیل شده و ضخامتش حدود ۱ کیلومتره. این پوسته بسیار سخت و مقاومه و نقش مهمی در پایداری تپ‌اختر داره.

میدان‌مغناطیسی* تپ‌اخترها دارای میدان مغناطیسی بسیار قوی‌ای هستن که می‌تونه تا 10¹² گاوس باشه. این میدان مغناطیسی قوی باعث شتاب ذرات باردار و تولید تابش‌های الکترومغناطیسی می‌شه.

تابش‌های‌الکترومغناطیسی * تابش‌های تپ‌اخترها عمدتاً در باندهای رادیویی مشاهده می‌شه، اما می‌تونند در باندهای دیگر نیز تابش کنن. این تابش‌ها به صورت پالس‌های منظم و دوره‌ای مشاهده می‌شه که ناشی از چرخش سریع تپ‌اختر و میدان مغناطیسی قوی اونه.

محور‌چرخش‌و‌محور‌مغناطیسی* محور چرخش و محور مغناطیسی تپ‌اخترها معمولاً هم‌راستا نیستن. این عدم تطابق باعث می‌شه که تابش‌های الکترومغناطیسی به صورت پالس‌های منظم به ناظر زمینی برسن، مشابه به فانوس دریایی که نور اون به صورت منظم به ناظر می‌رسد.

منظورت از خودکشی چیه من هنوز اهنگامو تو ماشین خودم نزاشتم.

پیش نیاز : پروتون ها و نوترون ها، خود از ذرات ریزتری موسوم به کوارک تشکیل شده اند. هر پروتون و نوترون، از سه کوارک تشکیل یافته و در شرایط عادی جهان هیچ کوارک تنهایی را نمی توان یافت.