ستارهشناسها در آوریل ۱۹۹۹، سه سیاره در ابعاد سیارهی مشتری رو کشف کردند که مدار ستارهی زرد-سفیدی به نام اوپسیلون اندرومدای ای میچرخیدند. این منظومه که در فاصلهی ۴۴ سال نوری از زمین قرار دارد، اولین منظومه فراخورشیدی است که کشف شد.
کشف یادشده این مفهوم را به چالش کشید که منظومهی خورشیدی ما یک پدیدهی واحد در جهان است و نشان داد کشف دیگر منظومههای سیارهای به زمان و فناوری وابستگی دارد. همچنین ستارهشناسها در سال ۲۰۱۰ متوجه شدند که برخلاف سیارههای منظومه شمسی، سیارههای مشتریمانند در این منظومهی فراخورشیدی روی یک صفحهی یکسان قرار ندارند؛ بلکه دارای شیب ۳۰ درجهای نسبت به یکدیگر هستند. این یافته به دانشمندان کمک کرد تا در نظریههای شکلگیری و تکامل سیارهها بازنگری کنند. تا آوریل ۲۰۲۴، ستارهشناسها ۹۰۰ ستاره کشف کردند که میزبان دو یا چند سیاره بودند.
کلان جرم به طور کلی همون معنای لغوی خودش رو میده دیگه، جرمی که به نسبت بسیاری از اجرام دیگه به شدت بزرگتره(جرم بیشتری داره)
اغلب برای سیاهچاله ها به کار میبریم
