تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا در اوایل سال ۲۰۰۱، شواهدی از اولین کمربند سیارکی خارج از منظومهی شمسی را کشف کرد که در اطراف ستارهای خورشیدمانند به نام HD 69830 در فاصلهی ۴۰ سال نوری در صورت فلکی کشتیدم قرار دارد.
ستارهشناسها به اندازه و موقعیت کمربندهای سیارکی در منظومههای چندسیارهای علاقهمند هستند؛ زیرا این قطعات سنگی بر ادغام سیارهها و حتی ظهور حیات تأثیر میگذارند. بر اساس نظریهای پیشتاز، سیارکها آب و مواد زیستی را به زمین آغازین آوردند. این ادعا با کشف مولکولهای آب در نمونههای سیارکی بازگشتی به زمین و همچنین نمونههای فضایی تقویت شد.
واکنشهای هستهای داخل قلب خورشید یا همون فرآیندی که خورشید به خاطر اون میدرخشه، باعث تولید میلیاردها نوترینو میشه که بر اساس تخمینها نیمی از اونها باید سفری ۱۵۰ میلیون کیلومتری رو تا زمین طی کنند.
آزمایشهای رصدخانهی نوترینوی سادبری کانادا در سال ۲۰۰۱ نشون داد که نوترینوهای گمشده در واقع به دو نوع نوترینو در مسیر خود به سمت زمین تبدیل میشن و به همین دلیل کشف اونها دشواره. این تبدیل مستلزم اینه که نوترینوها دارای مقداری جرم باشن که صدها هزار برابر کمتر از جرم دومین ذرهی سبک یعنی الکترونه.
