حرکت زهره به دور خود کند است و به همین دلیل طولانیترین روز درمیان سیارههای منظومهی شمسی متعلق به این سیاره است. یک روز زهره برابر با ۲۴۳ روز زمینی است. برخلاف سیارههای دیگر، زهره درجهت عقربههای ساعت به دور محور خود میچرخد. به این معنی که خورشید در غرب زهره طلوع و در شرق غروب میکند. سیاره زهره همچنین هیچ قمری ندارد.
این سیاره، خدای مقدس بسیاری از فرهنگها بوده و با القابی مثل ستارهی صبح یا ستارهی عصر، الهامبخش بسیاری از نویسندگان و شاعران بوده است. نام دیگر این سیاره، ونوس، برگرفته از خدای عشق و زیبایی رومی است. در هزارهی دوم پیش از میلاد، برای اولین بار حرکات زهره در آسمان شب ترسیم شد. زهره به دلیل فاصلهی اندک از خورشید، بارها هدف کاوشهای میانسیارهای قرار گرفته است.
در هند شوکرا گراها (سیارهی شوکرا) برگرفته از شوکرای مقدس قدرتمند است که در زبان سانسکریت به معنی پاک، خالص یا درخشش و پاکی است. تمدن مایا زهره را مهمترین جرم نجومی پس از خورشید و ماه میدانستند.
ساختار داخلی زهره احتمالاً مشابه ساختار داخلی زمین است. زهره هم مانند زمین یک سیارهی سنگی است که از سنگ و فلز تشکیل شده و احتمالاً دارای یک هستهی فلزی مذاب، یک گوشتهی سنگی و پوسته است. ازآنجاکه زهره کمی از زمین کوچکتر است، فشار در اعماق آن ۲۴ درصد پائین تر از فشار اعماق زمین است. تفاوت اصلی بین دو سیاره، نبود صفحات تکتونیکی روی سطح زهره است. دلیل این مسئله هم میتواند استحکام بالای پوستهی زهره باشد.
سطح زهره در قرن بیستم بارها موضوع بررسی دانشمندان سیارهای بوده است. سطحنشینهای زهره در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۸۲، تصاویری از صخرههای زاویهدار و رسوبهای سطحی زهره را ارسال کردند. نقشهبرداری از سطح زهره توسط کاوشگر ماژلان در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ انجام شد. سطح زهره شواهدی از فعالیتهای آتشفشانی را نشان میدهد و سولفور موجود در جو هم ممکن است فرآوردهی این فعالیتها باشد. شش منطقهی کوهستانی، یکسوم از سطح زهره را تشکیل میدهند. وسعت یکی از مناطق معروف به مکسول تقریباً ۸۷۰ کیلومتر است و ارتفاع کوههای آن به ۱۱.۳ کیلومتر هم میرسد که مرتفعترین کوههای روی این سیاره هستند.
