ساختار داخلی زهره احتمالاً مشابه ساختار داخلی زمین است. زهره هم مانند زمین یک سیارهی سنگی است که از سنگ و فلز تشکیل شده و احتمالاً دارای یک هستهی فلزی مذاب، یک گوشتهی سنگی و پوسته است. ازآنجاکه زهره کمی از زمین کوچکتر است، فشار در اعماق آن ۲۴ درصد پائین تر از فشار اعماق زمین است. تفاوت اصلی بین دو سیاره، نبود صفحات تکتونیکی روی سطح زهره است. دلیل این مسئله هم میتواند استحکام بالای پوستهی زهره باشد.
سطح زهره در قرن بیستم بارها موضوع بررسی دانشمندان سیارهای بوده است. سطحنشینهای زهره در سالهای ۱۹۷۵ و ۱۹۸۲، تصاویری از صخرههای زاویهدار و رسوبهای سطحی زهره را ارسال کردند. نقشهبرداری از سطح زهره توسط کاوشگر ماژلان در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ انجام شد. سطح زهره شواهدی از فعالیتهای آتشفشانی را نشان میدهد و سولفور موجود در جو هم ممکن است فرآوردهی این فعالیتها باشد. شش منطقهی کوهستانی، یکسوم از سطح زهره را تشکیل میدهند. وسعت یکی از مناطق معروف به مکسول تقریباً ۸۷۰ کیلومتر است و ارتفاع کوههای آن به ۱۱.۳ کیلومتر هم میرسد که مرتفعترین کوههای روی این سیاره هستند.
بیشتر سطح زهره براثر فعالیتهای آتشفشانی شکل گرفته است. تعداد آتشفشانهای زهره هفت برابر آتشفشانهای زمین است. بااینکه درمجموع ۱۶۰۰ آتشفشان روی سطح زهره وجود دارد اما بهنظر میرسد فعال نیستند. زهره درمجموع دارای ۱۶۷ آتشفشان بزرگ است که عرض آنها بیش از صد کیلومتر است.
حدود دو سال پیش در سال ۲۰۲۰، دانشمندان از وجود گازی به نام فسفین در میان ابرهای اسیدی زهره خبر دادند. این گاز میتوانست نشانهای از حیات در این سیارهی جهنمی باشد. به دلیل چگونگی شکلگیری فسفین روی زمین حتی کشف مقدار اندک این گاز در زهره شگفتانگیز بود.
