سیارههای نپتون و اورانوس به خاطر بارانهای الماس مشهور هستند. این پدیده به دلیل فشار بالای جوی این سیارهها که ۲۰۰ هزار برابر زمین است رخ میدهد. این فشار متان موجود در جو را میشکند و باعث آزادسازی کربن میشود. سپس کربن زنجیرههای بلند و الگوهای کریستالی الماس مانند را شکل میدهد. تکههای الماس روی گوشته سقوط میکنند و سپس به دلیل شرایط گوشته، تبخیر میشوند. داخلیترین بخش گوشتهی این سیارهها دمای تقریبی ۶۷۲۷ درجهی سانتیگراد و فشار تقریبی ۶ میلیون برابر فشار زمین را دارد.
وویجر ۲ تنها کاوشگر زمینی است که موفق به ملاقات نپتون شد. این کاوشگر اولین تصاویر از سیارهی آبی را در سال ۱۹۸۹ در مسیر خود برای خروج از منظومهی شمسی منتشر کرد. نپتون در این تصاویر به دلیل متان موجود در جو به رنگ آبی ظاهر میشود.
اورانوس هفتمین سیارهی منظومهی شمسی از نظر فاصله با خورشید و اولین سیارهای است که با تلسکوپ کشف شد. سیارهی بزرگ منظومهی شمسی است و همچنین سومین سیارهی بزرگ منظومهی شمسی.
