با چشم غیر مسلح، شباهنگ به صورت یک ستاره ی تنها دیده می شود، اما در واقع این ستاره یک سامانه ی ستاره دوتایی متشکل از یک ستاره ی رشته ی اصلی که به کلاس طیفی A1V متعلق است و با نام SIRIUS A شناخته می شود و یک کوتوله سفید با نام SIRIUS B که در کلاس طیفی DA2 قرار دارد، است.
ستاره شباهنگ به آرامی در حال نزدیک شدن به زمین است. درخشش این ستاره تا ۶۰۰۰۰ سال آینده و قبل از آنکه شروع به دور شدن کند، به طور تدریجی افزایش خواهد یافت،. با این وجود تا ۲۱۰۰۰۰ سال آینده، شباهنگ همچنان به عنوان درخشان ترین ستاره ای که از زمین دیده می شود باقی خواهد ماند.
رنگ ستاره ی شباهنگ، در طول قرن ها موضوع بحث های علمی بوده است. بطلمیوس، ستاره شناس یونانی یکی از افرادی بود که ظاهر این ستاره را قرمز رنگ توصیف کرده بود. در حدود سال ۱۵۰ میلادی، او رنگ این ستاره را همراه با ۵ ستاره ی دیگر: قلب العقرب در صورت فلکی عقرب، ژوبین دار در گاوران، ابط الجوزا در شکارچی، دبران در ثور، و سرپسین در دوپیکر که در حال حاضر همگی آنها با رنگ های قرمز یا نارنجی شناخته می شوند، قرمز توصیف کرده است.
شباهنگ اولین ستاره ای بود که سرعت آن اندازه گیری شد. در سال ۱۸۶۸، ویلیام هاگینز فرض کرد این ستاره با سرعت ۴۰ کیلومتر برثانیه از خورشید دور می شود. این فرضیه نادرست است و شباهنگ با سرعت۷٫۶ کیلومتر برثانیه در حال حرکت به سمت منظومه شمسی است اما نتیجه گیری او در جهت معرفی مطالعه سرعت شعایی ستاره ها قابل توجه است.
اولین باری که از نام سیروس استفاده شد مربوط به قرن ۷ میلادی است. زمانی که شاعر یونانی، هزیود، به این ستاره در منظومه ی ادبی خود با نام “روزها و کارها” اشاره کرد.
مصریان باستان، شباهنگ را با نام سوپدت (Sopdet) می شناختند. در افسانه ها سوپدت به صورت ایزیس (الهه طبیعت) و آنوبیس (خدای مرگ) تجسم یافته است. آنها در دوران پادشاهی میانه، تقویم خود را بر اساس نخستین زمان دیده شدن ستاره ی شباهنگ تنظیم می کردند. اولین طلوع ستاره نشان دهنده ی شروع سال نو بود و این رویداد با جشن های مختلفی به نام “ورود سوپدت” جشن گرفته می شد.
مصریان همچنین، شباهنگ را دروازه ای به زندگی پس از مرگ می دیدند و اجساد خود را در زمان غیبت ۷۰ روزه ی این ستاره دفن نمی کردند به این دلیل که آنها اعتقاد داشتند در هنگام خارج شدن ستاره از دید، دروازه ی آن نیز بسته خواهد شد.
