من حتی وقتایی که از قصد دیر آماده می‌شم و راه میوفتم که به دوستایی که به موقع نمیان نشون بدم چقدر حس بدیه منتظر بودن، باز نفر اول می‌رسم :) - [جناب اردی بهشتی]

من رو ببرید خونه‌ی مرضیه خالا و گول‌باهار خانیم :"]

امروز بیشتر متوجه این شدم چه‌قدر خال زیر چشم قشنگه. چه‌قدر یه نقطه‌ی کوچولو می‌تونه توی زیبایی چهره تاثیر بذاره. حتی کک‌ومک هم که یه زمانی همه یه عیب می‌دونستنش، الان جزو معیارای زیبایی خیلیا به حساب میاد. به خاطر وجود چیزی روی صورتتون ناراحت نباشید و سعی نکنید تغییرش بدید (البته بجز امراض و اصلاحات پوستی)، همین تفاوتاست که شمارو زیبا تر می‌کنه و یه روزی، همون چیزی که دارید، تو جامعه جا میوفته و آرزوی خیلیا می‌شه✨

:">>>>>>>>>>> #حس_خوب 🌳✨ پ. ن: مردم کره تازگیا دارن حمایت فوق‌العاده‌ای نسبت به کشورشون نشون می‌دن و سعی در جذب گردشگر بیشتری دارن و جالب اینجاست به تازگی یه چالش هم بینشون جا افتاده که می‌گه: «چیزی که شما رو خوشحال میکنه: رفتن به کره جنوبی، چیزی که شما رو غمگین میکنه: رفتن به کره شمالی.»

« مطمئن باش که این روزها هر کسی از مشکلی غیرقابل درک رنج می‌برد، زندگی تشکیل شده از بلاهایی پی‌درپی که به قلب انسان مشت می‌کوبد. اما وظیفه درست در همین‌جاست: ما باید ادامه دهیم! »

شما یادتون نمیاد، ولی اون زمانا یه سریالی از تلویزیون پخش میشد که اسمش "آب‌پریا" بود و ما براش جون می‌دادیم، برای ابرک‌شون، برای داستاناشون، برای نجات پیدا کردن آب‌پری از دست غول بدجنس. چه‌قدر از اون دیو می‌ترسیدم (ㅠ◡ㅠ) .

من وقتی که یه سریال یا فیلم رو شروع می‌کنم و به انتهاش می‌رسم، یه کرمی توی وجودم فعال می‌شه که دلش می‌خواد پایانش غمگین باشه که هوار هوار زار بزنه و گریه کنه، دوباره همون کرم هم با خودش می‌گه: «اگه پایانش شاد نباشه خودکشی می‌کنممم.» چون دلم می‌خواد اون سریال برام عین یه خاطره‌ی عمیق توی ذهنم بمونه و خاص باشه. شما هم اینطوری می‌شید؟

چقدر سر این سکانس اعصاب و روان هممون بهم ریخت :">>>>>>> #آنه✨