هوا بارانی است . آسمان هم امروز برای خوش‌شانسی من اشک شوق می‌ریزد . دستهٔ چتر را در دستم جابه‌جا می‌کنم . از شدت استرس ، کف دستم خیس شده . لبخند امروز در چهره‌ام جا خوش کرده . امروز بالاخره او را می‌بینم . مدت‌هاست که در ذهنم انتظار این لحظه را کشیده‌ام . امروز می‌توانم به او بگویم که چقدر دوستش دارم . بی‌صبرانه منتظرش هستم . در گوشهٔ خیابان می‌بینمش . چتر ندارد . فرفری موهایش زیر باران نمناک شده و زیباتر از هر وقت دیگری‌اش کرده . قدم‌هایش تند و سریع است . چند لحظه‌ای است که محو زیبایی‌اش شده‌ام ؛ لب‌های سرخش ، چشمان عسلی‌اش ، اندام کوچکش .
صدایش مرا به خود می‌آورد .
« آیـــــیی ، خیس شدم . »
از بی‌فکر بودنم متنفر می‌شوم . سریع چتر را بالای سرش تنظیم می‌کنم . چون قدش کوتاه‌تر است ، کمی به سمتش خم می‌شوم . حس می‌کنم گونه‌هایم از سرما و خجالت سرخ شده‌اند . کمی به تته‌پته می‌افتم .
« من رو ببخش . یک لحظه به‌کل عقلمو از دست دادم . »
بله ، زیبایی‌اش عقل و هوش را از من می‌ربود . کلافه به نظر می‌رسید . چشم‌هایش صورتم را می‌کاوید ، اما ذهنش جای دیگری بود .
من ؟ اما تمام هوش و حواسم به اوست . تضاد زیبایی است .
سردی صدایش مانند تیزی چاقو پوستم را خراشیده .
« گفتی حرفی برای گفتن داری ؟ »
به ساعتش نگاه می‌کند .
« داره دیرم می‌شه . من باید برم . »
بی‌قراری در پاهایش خبر از عجله‌اش می‌داد .
یعنی چه کاری مهم‌تر از من داشت ؟
نگاهش کردم . تمام جسارتم را جمع کردم که بگویم :
« ایزابل ، من . . من می‌خواستم بگم که دوست دار . . . »
ناگهان بوق ماشینی صدایم را برید .
ایزابل بی‌توجه به حرفم ، روی از من برگرداند و سوار ماشین شد . می‌خواستم جلویش را بگیرم ، اما انگار پاهایم را با وزنه‌ای سنگین به سنگ‌فرش خیابان وصل کرده بودند . تا مغز استخوانم یخ کرد ؛ اما نه از سرمای هوا . نگاهی ترحم‌آمیز روانهٔ چشم‌های سرخم کرد .
« متاسفم . من باید برم . بعدا با هم حرف می‌زنیم . »
و من ماندم و خیابانی که بیشتر از هر انسانی مرا درک می‌کرد . باران شدیدتر شد . انگار ابر هم به حال زار من گریه می‌کرد . به خود که آمدم ، دیدم چند سالی گذشته و موهایم خاکستری شده .
باران بند آمده .
خیابان هنوز همان خیابان است .
اما او . . . او هنوز که هنوز است نیامده .
-تبسم
هدایت شده از هیچکس