کاش چون پاییز بودم . . . کاش چون پاییز بودم ، کاش چون پاییز ، خاموش و ملال‌انگیز بودم . برگ‌های آرزوهایم یکایک زرد می‌شد ، آفتاب دیدگانم سرد می‌شد ، آسمان سینه‌ام پردرد می‌شد ، ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می‌زد ، اشک‌هایم همچو باران ، دامنم را رنگ می‌زد . وه . . . چه زیبا بود اگر پاییز بودم ، وحشی و پرشور و رنگ‌آمیز بودم . شاعری در چشم من می‌خواند . . . شعری آسمانی ، در کنارم قلب عاشق شعله می‌زد ، در شرار آتش دردی نهانی . نغمهٔ من . . . همچو آوای نسیم پرشکسته ، عطر غم می‌ریخت بر دل‌های خسته . پیش رویم : چهرهٔ تلخ زمستان جوانی . پشت سر : آشوب تابستان عشقی ناگهانی . سینه‌ام : منزلگه اندوه و درد و بدگمانی . کاش چون پاییز بودم . . . کاش چون پاییز بودم . -فروغ فرخزاد

هر روز دلم در غم تو زارتر است ؛ وز من ، دل بی‌رحم تو ، بیزارتر است . بگذاشتی‌ام ، غم تو نگذاشت مرا ؛ حقا که غمت از تو وفادارتر است . -مولانا

بر ماسه‌ها نوشتم : «دریای هستی من ، از عشق توست سرشار ؛ این را به یاد بسپار ! » بر ماسه‌ها نوشتی : « ای هم‌زبان دیرین ، این آرزوی پاکی است ؛ اما . . . به باد بسپار . » -فریدون مشیری

‌