she puts on lace lingerie, favorite perfume, lipstick and blush, closes the curtains, lights candles, lies alone on the bed, reads literature and enjoys being a woman.

“for women, then, poetry is not a luxury. It is a vital necessity of our existence. It forms the quality of the light within which we predicate our hopes and dreams toward survival and change, first made into language, then into idea, then into more tangible action. poetry is the way we help give name to the nameless so it can be thought.”

she's an old soul, with young eyes. a vintage heart, and a beautiful mind.

چه می‌دونم! به چیزهای عجیبی فکر می‌کنم. مثلا راستش دوست دارم در آینده، توی یک خونه‌ی جدید، کتاب‌خونه‌م رو با کتاب‌خونه‌ی یک نفر دیگه یکی کنم. بعد متوجه بشیم که از چندتا کتاب دوتا نسخه داریم. دلم می‌خواد سر این‌که بهترین راه چیدن کتاب‌ها بر طبق چیه بحث کنیم؛ بر اساس رنگ؟ اسم کتاب؟ نویسنده یا ژانر؟ دلم می‌خواد کتاب‌های محبوب یک نفر که دوستش دارم رو بخونم و یادداشت‌هاش رو ببینم و بپرسم چرا زیر فلان کلمه یا جمله خط کشیده.

واقعا تصور داشتن یک خونه در آینده یکی از چیزهاییه که باعث می‌شه توی زندگی جلو برم. منظورم یک خونه‌ی واقعیه. خونه‌ای که واقعا حس خونه بده.