یه جای خلاصه سخنرانی‌هام نوشته شده بود: دین، چیزی جز حب و بغض نیست...

نمی‌دونم چقدر می‌تونه جمله درستی باشه🤔

امروز داشتم فکر می‌کردم که یکی از مدل نذرهای قشنگ می‌تونه این مدلی باشه: نذر کنی که به جای یه شهیدی، بری به خانواده‌ش سر بزنی به این نیت که اگر گرهی دارن که برات مقدوره باز کنی، بازش کنی(:

یه معامله قشنگه(:

🌱

رفیق طلبه داشتن هم چیز خوبیه😎

حالا می‌تونم با خیال راحت درباره‌ش صحبت کنم😅 یه مدتی روی این جمله فکر کنید و به کارهای روزمره‌تون دقت کنید به اینکه از بچگی چه رفتارها و حس‌های ثابتی براتون مونده منشا خیلی از تصمیم‌هاتون چیه؟

یه مدت این جمله خیلی تو مغزم تاب می‌خورد، خیلی بهش فکر می‌کردم ، ذهنم درگیرش بود خوب که روش زوم کردم دیدم خیلی از اخلاق‌های دوران کودکی‌م تا حالا عوض شدم، خیلی منباهای فکری‌م از نو ساخته شده، اما بعضی نقاط اشتراک هیچ وقت پاک نشده حب و بغض‌هایی که پدر و مادرمون توی بچگی برامون ایجاد کردن، خیلی وقتا منبع حرکت‌ها و تصمیم گیری‌هامون بوده اون چیزی که سالها ثابت نگهمون داشته، بهمون ذوق حرکت داده، توان استقامت داده، شور بودن داده، همین حب و بغض‌ها بوده

توی این چند سالی که بیشتر درگیر بودم، به عینه می‌دیدم معجزه این حب و بغض رو که علاقه چطور می‌تونه انسان رو وادار کنه کاری رو بکنه، که شاید عقل معاش هیچ توجیهی براش نداره که چطور انسان بی هیچ دلیل قابل دیدنی بعضی چیزها رو رد یا تایید می‌کنه یه وقتا تا مرز مرگ می‌ره یه وقتا...

توی ماجراهای اخیر، شاید ردپای این حب و بغض بیشتر دیده می‌شد اینکه یه بغض عمیق چطور می‌تونه باعث بشه که تو یک انسان بی‌گناه رو بکشی اینکه غلبه یه حب نادرستی که بهش میدون دادی چطور می‌تونه باعث بشه یه حب قشنگ تو دلت ضعیف بشه و وطنت رو بفروشی این روزا، دعوای حب و بغض‌های ما بود...