اگر مجنون دل دیوانه‌ای داشت، دل لیلی از آن دیوانه تر بی

خیلی مهمه که علاقه‌ت کدوم سمته

عاشق هر چی که بشی، آخرش شبیه‌ش می‌شی

با پوست و گوشت و استخونم چشیدمش

حالا که فکر می‌کنم، از خیلی لحاظ‌ها، شبیه اونی ام که بچگی عاشقش بودم

مثلاً از آدمای سادهٔ بی‌شیله پیله خوشم می‌اومد، همونا که به چشم همه ابله‌اند، ولی منِ به اصطلاح زرنگِ باکلاس عاشق اون تیپ آدما بودم و حالا جزئی از اونا شدم

حس می‌کنم خیلی گاردم رو آوردم پایین و مثل اونا آسیب پذیر شدم

یا عاشق نابغه‌های خنگ بودم، شبیه نابغه‌های خنگ شدم(البته بخش خنگش رو😂😂)

یا خیلی چیزای دیگه

خیییییییلی مهمه که از چی خوشت بیاد، خییییییلی

یادمه اوج نوجوونیم که بود(اون دوران معروف ۱۴ سالگی که سن دلبستگی‌های چرت و پرت دختراست🤦🏻‍♀)، بین خونهٔ دوتا مادربزرگام یه ساختمونی بود که روش نوشته بود ارزش تو، به اندازهٔ چیزیه که عاشقشی(یه همچین چیزایی)، و من به چیزایی که نسبت بهشون دلبستگی داشتم فکر می‌کردم و باعث می‌شد حالم به هم بخوره از اینکه وارد روابط عاشقانه آبکی بشم

می‌شه دم خونه مادربزرگ همه بچه‌ها بچسبونیدش؟