و راستش...
شما فکر کنید یه آدمی یه جای دنیا وجود داره، که حال دلتون، حال دلشه
چه حسی نسبت بهش پیدا میکنید؟
عاشقش نمیشید؟
بعد اگه بدونید با ناراحت شدنتون ناراحت میشه، به خودتون اجازه میدید یه ثانیه هم ناراحت بشید؟
آنــــ روز | (:
یادم یه بار یکی از بزرگای هیئتمون، یه حدیثی میخوند، خیلی خاص بود میگفت که امام زمان(عج)، از قل
بعد میگفت این حسه، دقیقاً همون حسیه که تو داری
نه مثل وقتی که رفیقت ناراحته تو هم ناراحتی، نههههه
مثل وقتی که خودت ناراحتی
وقتی بفهمی، با خراب بودن حال دل بقل دستیت، حال دل امامت بده،
ساده از کنارش میگذری؟
وقتی بفهمی با خوب کردن حال دلش، حال دل امامت رو خوب کردی، دریغ میکنی؟
میدونی چقدددددددر دل تو دنیا هست؟
تک تک این دلها ممکنه بشکنه، ممکنه هزار تا بلا سرش بیاد
آنــــ روز | (:
حالا میفهمی چرا ما باید برسیم به جایی که حال دل همهٔ مردم خوب باشه؟
حالا اهمیتش مشخص میشه؟
حالا...
کاش مراقب دلای هم باشیم
نه اینکه دل نشکونیم نه
اینکه پرواضحه
ولی از دلای هم بیخبر نباشیم
میدونم سخته
ولی احتمالاً شدنیه
خدا به نتیجهٔ اعمال ما پاداش نمیده، به تلاشمون برای رسیدن بهش پاداش میده