یکم بترسید😂😂😂😂 خودم هنوز دارم می‌لرزم🤦🏻‍♀😂😂😂

می‌خواستم تیتر بزنم ساوه از زیر پونز درآمد😂 صدام جای پونز روی نقشه‌ش رو عوض کرده، تازه دیده عجبببببب، یه جای نقشه رنگ و روش نرفته، حالا تا یه مدت فقط اونجا رو بزنم😂😂😂

اگر مال شهر دیگه‌ای هستید لازمه تعریف کنم اینجا نه سیل می‌یاد، نه زلزله، نه برف😂😐 به دور از هر هیجان😂، چه مثبت چه منفی زمان جنگ هم چون بین اراک و قم و تهران(سه تا شهر مهمممم ایران)، بوده، جنگنده‌ها موشکشون رو اینجا هدر نمی‌دادن😂🤦🏻‍♀ اینه که شوخی می‌کردن پونز نقشهٔ صدام رو ساوه‌ست، دیده نمی‌شه😂😂😂 شایدم خواهرش اینجا زندگی می‌کنه😂😂😂 اینه که بعضی حوادث طبیعی هم اینجا جنبهٔ فان داره

البته اینم بگم که همونطور که بمباران نشدن اینجا دلیل منطقی داشته سیل نیومدن هم دلیل منطقی داره خیلی از شهرای پربارش ما، سیل بند ندارن، یا معماریشون متأسفانه طوری نیست که آب باران موجب سیل نشه، و این واقعاً جای تأسف داره درحالیکه شهر کم بارشی مثل ساوه، هم معماریش مناسب بارندگی زیاده و هم سیل بند داره که واقعاً جای شکر داره پ. ن: گوگد هم با اینکه شاید تو باور عموم یه منطقهٔ بیابونیه، و علارغم اینکه روزگاری روستا بوده ولی سیل بند داره، احتمالاً شهرهای اصیل تر ایران که به مرکز تمدن نزدیکتر بودند، معماری حساب شده تری دارن🤷🏻‍♀

و من تورا به دلیل تو بودن دوست دارم، نه به دلیل داشتن تمام ویژگی‌های قابل تحسینی که داری(:

یه وقتایی لازمه اونقدری به رشد برسیم که به آدمای اطرافمون بفهمونیم که اونا رو به خاطر خودشون دوست داریم نه چیز دیگه که بتونن انقدر آزاد باشن که جلوی ما خود واقعی‌شون باشن، راحت باشن، مجبور نباشن خودشون رو پنهان کنند اون وقت اگر صفت بدی هم هست، با هم درستش می‌کنیم نه اینکه بزاریم اون درد تلنبار بشه، انبار بشه، دفن بشه تو قلب آدما و همیشه اذیتشون کنه

بدترین کاری که می‌تونیم برای کسی که دوستش داریم بکنیم اینه که اون رو درون یک قالب پاستوریزه و از قبل قضاوت شده قرار بدیم و نزاریم ازش بیرون بزنه اینکه اجازه ندیم اگر ظاهرش خیلی منظمه، یه وقتا سر قرار دیر برسه، نزاریم اگر همه جا رسمی لباس می‌پوشه، پیش ما لباسای عجیب غریب بپوشه، اگر همه جا کم حرفه پیش ما پرحرف باشه و... بیاید به آدمای دور و برمون اجازه بدیم که حداقل وقتی کنار ما هستند، مجبور نباشن شبیه کلیشه‌هایی که مردم از اونا ساختن باشن بتونن خود خود خودشون باشن بدون اینکه این جملهٔ عجیب رو مدام مثل پتک توی سرش بکوبیم: مگه تو هم؟!!!.....

اون جنبهٔ تربیتی و مقاومت در برابر بدی و پلیدی، اینکه نزاریم یه آدمی بتونه جلوی ما کارای بد کنه، فحش بده، گناه کنه، بله هست و باید باشه و این حریمه باید حفظ بشه اما خیلی رفتارها گناه نیست مثلاً اینکه رفیق من که همیشه مانتوی ساده می‌پوشیده، امروز گل گلی پوشیده که گناه نیست، هست؟! یا مثلاً یه دختری که به دخترونه نبودن معروفه، اگه جایی که نامحرم نیست لاک بزنه، گناه که نکرده؟ کرده؟ نه فقط از کلیشه‌ای که مردم درباره‌ش ساختن بیرون اومده همین

حالا این وسط مراقب هم هستیم که رفتار و کردار و برخوردمون طوری باشه که رفیقمون حداقل جلوی ما نتونه خلاف کنه، مگه نه؟

همین جملهٔ « مگه تو هم» می‌تونه کسی رو جوری خرد کنه که دیگه نتونه فراموشش کنه یا می‌تونه جوری بهش انرژی بده که سالها باهاش حرکت کنه موظب باشیم کجا به کار می‌بریمش😉

همین به آدما جرئت رو به رو شدن با خودشون رو می‌ده چه اشکالی داره یه آدمی که همیشه خودش رو شجاع نشون داده، یه وقتا بترسه یه آدم خستگی ناپذیر، یه وقتایی ببُــرّه، یه آدم شاد یه وقتا گریه کنه، یه آدم شیطون یه وقتا آرووم بشه چه اشکالی داره؟ پس تویی که دوستش داری‌، چه فرقی با آدمای دیگهٔ دنیا داری که جلوی تو هم نتونه ضعیف باشه، یا نتونه متفاوت باشه برچسب زدن به آدما، حتی اگر اون برچسب مثبت باشه، جلوی رشد و شکوفاییشون رو می‌گیره ممکنه آرامششون رو ازشون بگیره، می‌تونه باعث بشه پیش شما راحت نباشه بالأخره هر فرد قوی‌ای هم به کسی احتیاج داره که بتونه رو شونه‌هاش گریه کنه