اون جنبهٔ تربیتی و مقاومت در برابر بدی و پلیدی، اینکه نزاریم یه آدمی بتونه جلوی ما کارای بد کنه، فحش بده، گناه کنه، بله هست و باید باشه و این حریمه باید حفظ بشه اما خیلی رفتارها گناه نیست مثلاً اینکه رفیق من که همیشه مانتوی ساده می‌پوشیده، امروز گل گلی پوشیده که گناه نیست، هست؟! یا مثلاً یه دختری که به دخترونه نبودن معروفه، اگه جایی که نامحرم نیست لاک بزنه، گناه که نکرده؟ کرده؟ نه فقط از کلیشه‌ای که مردم درباره‌ش ساختن بیرون اومده همین

حالا این وسط مراقب هم هستیم که رفتار و کردار و برخوردمون طوری باشه که رفیقمون حداقل جلوی ما نتونه خلاف کنه، مگه نه؟

همین جملهٔ « مگه تو هم» می‌تونه کسی رو جوری خرد کنه که دیگه نتونه فراموشش کنه یا می‌تونه جوری بهش انرژی بده که سالها باهاش حرکت کنه موظب باشیم کجا به کار می‌بریمش😉

همین به آدما جرئت رو به رو شدن با خودشون رو می‌ده چه اشکالی داره یه آدمی که همیشه خودش رو شجاع نشون داده، یه وقتا بترسه یه آدم خستگی ناپذیر، یه وقتایی ببُــرّه، یه آدم شاد یه وقتا گریه کنه، یه آدم شیطون یه وقتا آرووم بشه چه اشکالی داره؟ پس تویی که دوستش داری‌، چه فرقی با آدمای دیگهٔ دنیا داری که جلوی تو هم نتونه ضعیف باشه، یا نتونه متفاوت باشه برچسب زدن به آدما، حتی اگر اون برچسب مثبت باشه، جلوی رشد و شکوفاییشون رو می‌گیره ممکنه آرامششون رو ازشون بگیره، می‌تونه باعث بشه پیش شما راحت نباشه بالأخره هر فرد قوی‌ای هم به کسی احتیاج داره که بتونه رو شونه‌هاش گریه کنه

اگر بخوام هی بسط بدم حالا حالا ها طول می‌کشه

ادب دیدار...

اینکه ما نمی‌بینیم، دلیل بر عدم حضور نیست!

حواسمون به صاحب اصلی هیئت هست؟!

مشکلاتت رو در در هیئت بزار، با تمام وجودت برو تو

گفته بودم غم دل با تو بگویم چو بیایی . ....

ما از اماممون چه خواسته‌ای داریم؟