🎥 صدای خاطره‌انگیز عیدفطر بدون آشنای همیشگی❤️‍🩹

اتان لوینز، روزنامه‌نگار آمریکایی: «من همین الان فهمیدم که هنوز ماه رمضانه! یعنی حزب‌الله و ایران تمام این کارها [حمله‌ها] رو، در حالی که نه می‌تونستن چیزی بخورن نه بیاشامن، کردن؟ بابا اسرائیلی‌ها حق دارن وحشت کنن...» ™ @antisaloosion

💢کاربر تایوانی در واکنش به کتاب‌ها و آثار شهید لاریجانی: «حس می‌کنم در چند هفته‌ی گذشته، تمام آن پروپاگاندایی که در تمام عمرم درباره‌ی نظام ایران باور داشتم، به کلی فرو ریخت». تازه فهمیدند شهید لاریجانی فیلسوف بودند. ™ @antisaloosion

✍️ چرایی درد و دل ها ؟! با جماعت عجیبی روبه‌رو هستیم. تا زمانی که فردی در قید حیات است، بی‌محابا به او حمله می‌کنند، تهمت می‌زنند و حتی کار به جایی می‌رسد که می‌پرسند چرا دشمن او را ترور نمی‌کند. در تمام این مدت هم کسی کاری به کارشان ندارد و حتی یک تذکر ساده هم دریافت نمی‌کنند. اما همین که همان فرد مورد تمجید رهبری قرار می‌گیرد یا به شهادت می‌رسد، ماجرا عوض می‌شود. آن وقت وقتی می‌گویی دیدید که اشتباه می‌کردید، واکنش‌ها جالب است: عده‌ای سریع می‌روند و پیام‌های قبلی خود را پاک می‌کنند و با نسخه‌ای جدید و سوگوار وارد صحنه می‌شوند. عده‌ای دیگر چهره‌ای حق‌به‌جانب و خودمعصوم‌پندار به خود می‌گیرند و می‌گویند: «بله، شهید شده، اما نقدها همچنان سر جای خود باقی است.» ❌و گروهی هم هستند که حتی در این شرایط هم دست از کنایه و طعنه برنمی‌دارند. تکلیف گروه اول روشن است؛ شجاعت ایستادن پای حرف خود را ندارند. گروه دوم اما هنوز تفاوت #نقد با #توهین و #حمله را نمی‌فهمند. اینکه در حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها) به سمت شهید لاریجانی مهر و دمپایی پرتاب شود، نقد نیست. اینکه انواع تهمت‌های مالی و خانوادگی زده شود، نقد نیست. نقد اصول و چارچوب دارد. همان‌طور که پس از شهادت نیز می‌توان درباره عملکرد یک شهید به‌صورت علمی و منصفانه بحث کرد؛ چنان‌که آثار شهید اول و شهید ثانی تا نوشته‌های شهید مطهری در مجامع علمی نقد و بررسی می‌شود و هیچ اشکالی هم ندارد. گروه سوم هم که اساساً جماعتی وقیح‌اند و تکلیفشان مشخص است. جالب اینجاست که وقتی این حرف‌ها را مطرح می‌کنی، عده‌ای پیدا می‌شوند و می‌گویند: «حرف‌هایت درست است، اما بهتر است گفته نشود.» پرسش اینجاست: وقتی اختیار تذکر دادن، بستن فضا یا جلوگیری از توهین‌ها را داشتید، چرا همان زمان جلوی این اهانت‌ها را نگرفتید تا اساساً چنین فضایی شکل نگیرد؟! چرا کاری نکردید که امروز دل ما از این همه بی‌انصافی خون نباشد؟! واقعیت این است که دل ما خون است و حق داریم این حرف‌ها را بزنیم؛ دست‌کم برای اینکه مخاطب امروز حقیقت را بداند. ❌ زیرا همین افراد فردا دوباره نقاب تازه‌ای می‌زنند و اگر مردم ذاتشان را نشناسند، باز هم مسئولان مهم دیگری را تخریب خواهند کرد. همه می‌دانند که عقلای انقلابی در همه این سال‌ها «صبر انقلابی» پیشه کردند و به خاطر مصالح کشور و انقلاب سکوت کردند. وگرنه راه‌های بسیاری—از شکایت قانونی گرفته تا مقابله به مثل—وجود داشت. اما بسیاری از دلسوزان، سال‌ها خون دل خوردند و سخنی نگفتند. با این حال، طبیعی است که پس از شهادت عزیزانمان—آن هم شهادتی که پیکرشان به دست اشقی‌الاشقیا اربا اربا شده—اندکی سخن گفته شود و اندوه دل بیان گردد. گمان نمی‌کنم این مقدار سخن گفتن زیاد باشد. در نهایت نیز همه می‌دانند که هیچ‌کس به اندازه عقلای انقلابی نسبت به حفظ وحدت ملی حریص نبوده است. در همه این سال‌ها، این افراطی‌ها بودند که شکاف‌ها را عمیق‌تر کردند؛ و باز این عقلای انقلابی بودند که با صبر و بردباری، برای ترمیم شکاف‌های اجتماعی تلاش کردند و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمين. یاعلی... ™ @antisaloosion