خدایا خودت را معشوق ترین من قرار بده و مرا عاشق ترین خویش

•کتاب دست دعا چشم امید

دلم نمیاد اینو نزارم

نوشتم: چه کار نکرده ای دارم برای انجام دادن؟ و جوابی که بهم داده شد:

هنوزتوحرمت‌من‌دل‌سیر‌گریه‌

نکردم 🙂💔 #مداحی

اشک باید بجاش خرج بشه وگرنه سر چیز های بیهوده سرریز میشه

آنکه با اشاره دستش قلب زینب (سلام الله علیها) آرام شد نگاه گوشه ی چشمش برای خوب شدن حال من کافیست

خوشحال کردنِ انسانِ محزون، چه با بذل مال، چه با سخنِ نیکو و چه با نشستن کنار او، گناهان را پاک می‌کند... |آیت‌الله‌سیدعلی‌قاضی‌رحمت‌الله‌ @raziesarijloo

اگه خواستید گناهانتون پاک بشه بنده در خدمتم🥲

بچه که بودیم پدر و مادر هایمان قوی ترین و مهم ترین آدم های جهان بودند کسانی که مطمئن بودیم میتوانیم در هر موضوعی به آنها تکیه کنیم به یاد دارم در دوران دبستان اگر می‌خواستیم موثق بودن گفته مان را ثابت کنیم به اول حرف هایمان "مامانم گفته" اضافه میکردیم و با حس غرور و بدون هیچ ترسی از اشتباه بودن اطلاعاتمان حرفمان را میزدیم و حتی اگر همه، حرفمان را نقض میکردند ما روی درست بودنش پافشاری میکردیم چون می‌دانستیم که "مامان گفته..." آرزو داشتیم بزرگ شویم تا مثل مامان و بابا هایمان شویم همه چیز را بدانیم و از پس هر کاری برآییم

بزرگ شدیم نه آنقدر بزرگ اما حداقل از فاصله ی کمتری به بزرگ شدن می‌نگریم حالا دیگر بزرگ شدن را قوی شدن نمی‌دانیم مامان و بابا هایمان دیگر آن قهرمان های بچگی نیستند ما شکستشان را دیدیم آه کشیدنشان را با عمق وجود درک کردیم از نتوانسته و ندانسته هاشون شنیدیم و فهمیدیم که چقدر آنها هم نیاز به کمک دارند آن زمان که کودک بودیم به تکیه گاه های بلند قامتمان نگاه می‌کردیم و بزرگی شان، برای ما حس امنیت داشت اما بزرگ شدیم و قد کشیدیم آنها را در آغوش گرفتیم و از نزدیک حفره های درونشان را دیدیم می‌خواستیم حفره های خودمان را با آنها پر کنیم اما آنها همچون ما پر از حفره و کمبود بودند فهمیدیم تکیه گاه هایمان آنقدر که فکر میکردیم قوی نبودند و ترسیدیم از دنیای خالی از آغوشی سرشار از امنیت ترسیدیم زیرا این یک نیاز است برای آدمی نیاز به داشتن یک تکیه گاه محکم و آغوشی امن